Yelkenler Fora! Ne kadar uzağa gidebilirsin? Yâda ne kadar yüksekliğe uçabilirsin? Ben bugün kalbimi ellerimin arasına alıp bulutlara fırlattım. Cesaretin var mı yanıma gelmeye? Bu yolculukta yürümek yok, Koşmak yok, atlamak yok… Sadece ve Sadece uçmak var. Yelkenler Fora! Var mısın?
‘Aya bak’ dedin, ‘ruhumu hisset.’ ‘Şimdi seninle aynı an’ı yaşıyorum. Ruhumun çoraklaşmış tarlalarına rüzgârını sal hadi’ dedin. ‘Serinleyeyim, ruhumu raflardan indireyim. Tozlarını al, yeniden canlandır. Ben, ben babamın ölümünde kendimi vurdum hadi sen yeniden dirilt.’ Sen konuştun ben nefes aldım. Sen hissettirdin ben ruhumu soydum. İnsan çıplaklığı ile sevmeliydi. Utanmadan, ulu orta. Sessizliğime sessizlini eş [...]
Sen bana baktığında toydum. Daha ilkokul sıralarında aşkı öğreniyordum. Aşk tahta kalem ile sıralara ad yazmaktı. Aşk saçını çekmekti… Bilmiyordum dünyanın bu kadar karanlık olduğunu. Bilmiyordum yolunu kaybedene sağır dilsiz olunduğunu bu dünyada. Ama bildiğim bir şey vardı oda aşktı. Şeker gibi bir şeydi, tatlı. Bizim az aşağıda ki nehir gibi kocaman… Başka şeylerde biliyordum [...]
Artık düşlerim Hindistan cevizi kokuyor. ‘İçimdeki iyimser kızı öldürdüm’ derken kalbimin güneyinde bir denizkızı büyümüş. Kuyruğu parlak yeşil… Bir delilik yapmaktan korkuyorum. ‘Ölüm gibi’ bir delilik ‘değil’, ‘yaşamak gibi bir delilik’ bu… *** Fotoğraf: marielle
Yeni bir dönem başladı Yasemin. Hem de eskiyi yeniden çıkarmış bir dönemdi bu. Bastığım zemin bile farklıydı. Biliyordum kadın cesurdu erkek den. Yaşamakta da, kaybetmekte de cesurdu biliyorum. Öyle görmüştüm, öyle öğrenmiştim öyle yaşamıştım. Annemin çeyiz sandığına saklamıştım ben korkularımı. Arsızlığımı, haylazlığımı birde cesaretimi alıp çıkmıştım yola. 18 yaşımı geçmiştim, tekrar o yaşta olmak istemeyerek. [...]
Kaç defa kapılarında Şekeri elinden alınmış çocuk misali Yüzü ıslak kaldım… Ruhunun pencerelerinde Gülüşlerimi çaldırdım Sonu olmayan yollarında yürüdüm Anlamsızlığımı kaybederek… Özlemlerinin iklimlerinde üşüdüm… Kaç defa… Kimdim, neydim, nereden gelmiştim… Kaybetmiştim kendimi. Kaybetmiştim benliğimi Senin bilinmeyen karanlık koridorlarında… Boş yeminlerinde yok oluyorum Benliğim 7.30 hastane koridorları gibi Issız, öksüz, yaralı… Düşüncelerim ürkek bir kâbus Yeter! [...]
