Adına sustuğum Adam,
Şehrin kapılarını tutun, pencereleri kapatın yoksa ruhum ona kaçacak. Aklım firarda, onun yanında arayın!
Kaçıncı sayfada bıraktım sesini hatırlamıyorum. Arasına gülüşünle ayraç koydum mu onu da bilmiyorum. Bildiğim; aynı yoldayken, başka yollarda adını bilmediğim mevsimlere gebe kalman. Ağladım/
Söyleyin o baharlara cemre düşürmesinler artık gönlüme,
Söyleyin yaza yağmasın artık gönlüme.
Gözyaşlarımın tuzunu yanağında unuttum, hatırladın mı?
Adına sustuğum adam/ ruhuma neden uzaksın?
Düşmüş yüzüm avuçlarına mı sığmaz artık?
Adına yazdığım Nisan harflerimi saklamıştım sayfalarda, uzun zamandır tozlanmıştı. Çıkardım, yıkadım. ‘gülüm’ dediğin yerden uzanıp öptüm.
Dudağının kenarında unutulmuş Nisan kokusunu hissetmedin mi?
Ağustos 26th, 2008 at 13:03
…”Kaçıncı sayfada bıraktım sesini hatırlamıyorum. Arasına gülüşünle ayraç koydum mu onu da bilmiyorum.”…
yıllarımızı sayfalara benzetirsek, geçen her bir sayfa, ne kadar geriye kalırsa o kadar eskiyor sanki. 21 yaşındayım daha gencim lakin geriye dönüp de yıllara baktığımda hatırlayamadığım o kadar çok olay ve kişi var ki. yıllar daha da geçince ya ben bugün yaşadıklarımı tanıştıklarımı da unutursam
oyyy..
bu da yazına farklı bi bakış açısı olsun.