Hayatla boğuşuyorum şu sıralar.
‘nasılsın?’ diyenlere,
‘işte şöyle böyle’ diyorum el kıvırarak. Ama yine de;
‘çok şükür’ diyorum.
Şükretmeyi bilmeyen insan yaşamayı bilir mi söylesene?
Ne kadar kaçarsan kaç, istersen en bilinmedik yerlere saklan sorunlar seni bırakır mı he?
‘kafayı değiştir paşam kafayı:)’ diyeceksin kendine:)
Zamanın koşturmacası arasında güzel, kaçak, yasak anlar yaşıyorum. Bilirsiniz yasaklar insanı cezbeder hep. Hediyeler alıyorum, güzel sözler, güzel anlar…
Bir gün sonra hayat bana yumurtadan ne çıkaracak acaba diye yatıyorum…
Yumurtanın büyüklüğü önemli değildir. Hep ‘içinde ne var’ heyecanı insanı mutlu eder. İçinde güzel sürprizler, mutluluklardır vardır bilirsiniz.
Ama nedense benim sürpriz yumurtamın sonunda karın sancısı tutuyor beni:)
Hayatla boğuşurken karın sancısı iyi midir diye düşünüp elma yerken;
1. Hayatın hızlı geçmesine engel olur böyle karın sancıları, böylelikle yetişmen gereken yere hep gecikirsin,
2. Sancı ‘yaşadığının’ ispatıdır!
Bir gün şu yumurtadan birde ben çıksam ne var!
Böhhhh!!
