Sından Girdim Sinden Çıktım

Bazı şeyleri iyileştirmeye çalıştıkça

Daha çok ‘yaralarsın’.

Kandığında, kanarsın.

Durmazsın, durduramazsın.

Bedeninin tam ortasında, sol tarafındasındır.

Volkan patlatıp durdurursun,

Aykırısındır,

Ayrıştırırsın, geçmişle geleceği

Vardığın sonuç ise, yerinde saymak/sayıklamaktır.

Daha önemli şeylerin olduğunu,

Sayıklarsın aynada, ama

Saydığın, can kırıklarına bugün; kaç tane eklendiğidir?

Bilirsin gereksiz sayıklamalardır,

Ama görüneni görmek istemezsindir,

Bütün ağrı solda toplanmıştır.

Attıkça, çoğalır. Ayırdıkça, ağırlaşırsın.

Anlarsın, Ağrıdıkça, sağırlaşırsın.

Bugün başka ‘ben’im dersin,

Kapıdan çıktığında,

Kaçtığın yerde ilk olansındır.

Susarsın, kimsesizlikle sulanırsın.

Kapıları kapatırsın.

Bu can izleri benim dersin, sonra

Kurtulmak istersin, üvey evlat gibi kapı dışarı edersin

Kendinde değilsindir,

‘Zaten aşk, kendinde olmama halidir’ dersin

Gider, gelirsin, denklemlerde demlenirsin…

İçindeki acıyı dilde anlama dökemezsin,

Demlenen acıyı servis edemezsin,

Kıvrandıkça elli parçaya dönersin,

‘Anne’ dersin, ‘baba’ dersin, ‘dost’ dersin,

Ama bilirsin;

Çare kendindedir.

‘Can’ dersin, ‘canan’ dersin, ‘cananım’ dersin,

Hepsine bir şehirde bedel ödersin.

Kıvrana, kıvrana başa dönersin,

Anlarsın kaç cümle kursan da, kaç lügatte olsan da,

Yazdığın, kendini tekrar etmekten başka bir şey değildir…

***
Fotoğraf: vampire-zombie