Şehrimi Terk Ettim
Yazmak gelmiyor içimden.
Adamın biri sokağın ortasında bana ‘çıkar aklından beni’ diyor.
Sevmek bile izin ile olmuşken şarkılar bile linç ediyor adamı.
Girim diyorum bir şiirin içine saklanayım olmuyor ki… Şiirler bile aşk kokarken…
Ben ona ‘her bir şeyim’ ol demiyorum ki ‘hiçbir şeyim de’ ol demiyorum.
Ben ‘kalsın öylece’ istiyorum. Ama olmuyor.
‘onun ile ölmek’te istemiyorum, onun ile ‘sarhoş’ta olmak istemiyorum.
‘öylece’ ‘kalmak’ ve ‘sessizce’ ‘susmak’ ‘kalakalmak’.
Ama çok görüyor.
Şu dünyada ‘en çok sevdiğim şey susa kalmakken onunla’
Söylesenize kaç kişiye iyi gelir ve kaç kişi ile kalınır ki susa kalmak…
Hala iyi gelen bir şeyler varken şu dünyada neden kaybetmek isteyeyim ki?
Anlamıyor işte…
Yaşanacak günleri de istemiyorum, kalbini sarmakta… Sadece kalsın istiyorum karanlığımın bir köşesinde. Sadece var olsun varlığımın bir anında. Kelime oyunları ile de oynamıyorum onunla. Varsın diyorum bak kalbinin bir yerinde duruyorsun. İncitme den, kırmadan. Anlamıyor, çok görüyor…
Sandığın kadar iyi değilim diyor, üzüyorsun diyor.
Sevmek için izin mi alınırmış?
Zaten hiçbir kalpte yer edinemiyorum merak etme. Hiçbir avuç tutamıyor beni. Sen mi tutacaksın? Sende mi dinleneceğim? Yalnızlığıma kimseyi dokundurmuyorum sen mi tutacaksın?
Biri bir cümlesin de ‘hiç kimse kalkıp da o kadar yolu boş yere gelmez’ demişti. ‘hele de tek başında hiç tanımadığı bir şehre’
Sana benzeyen o adama söylemeli miyim sence neden şehrimi terk ettiğimi?
…
Fotoğraf: Öner Batur
Haziran 28th, 2010 at 20:50
çok güzel yazmışsın eline ve yüreğine sağlık ayrıca fotoğraflar içinde çok teşekkürler..