Her zaman büyük, büyük kitaplar okuyacağımı kim söyledi ki size? Kandırmışlar sizi.
…
Hayal Dükkanı – Mevlâna İdris Kitabından…
-Öyle bir takvim olsun ki o takvimde her gün Pazar veya Pazartesi olsun. Çalışmayı sevenler Pazartesi takvimini çalışmayı sevmeyenler ise Pazar takvimini kullansın.
-Van Gölü canavarı ile birlikte Hamburger yemek isterdim.
-İstanbul’daki Kızkulesi ile Galata kulesi evlenseydi… bir sürü küçük kuleleri olurdu. İstanbul daha da güzelleşirdi. Beyazıt kulesi de dede olurdu.
…

Sana kocaman bir dünya yazmak isterdim. İçi kitap dolu,içinde ege olan.Geceleri zeytin işçilerinin  gece eğlenceleri yaptığı,zeytin toplamalarına rağmen masalarından zeytin yağının eksik olmadığı. Sana geceleri yazmak isterdim. Elbiseleri beyaz,müzikleri Rum ezgileri olan.Çarşafları deniz kokan.

 Sana diyorum beni yazmak isterdim. Kalbinde kocaman ışık kümesi olan bahçeyi anlatmak isterdim. Senden benden bahsetmek isterdim.En son okuduğum kitaptaki içimdeki ikizimden,okuyupta hatırlamadığım kahramanlardan ve okumakta olduğum Defte-i Kebirden.Sana hep içimdeki semazenleri anlatmak isterdim.Dönüp duran pervane aşkını…

Şimdi ben dönüp dönüp duran durdukça aklı dönen kız çocuğu.İçimdeki kirazların olmasını bekliyorum.Meyveler olgunlaştığında sana küpe yapıp aşkımı anlatacağım birgün…

…

Kocaman bir özlem duyuyorum şimdi şu günde. Soğuk, yağmurlu günlerde battaniyeye sarılıp mayışmak gibi bir özlem. Yağmurun yaprakları ıslattığını duymak gibi bir özlem. Yağmurda ıslanmış, titreyen kediyi izlemek gibi bir özlem…

Geçicidir bu özlemler zaten bilirsin. Geriye kocaman tortular kalır, boşlukta sallanırsın. Yıllar sonra özlediğini gördüğünde  karanlık bir boşluğa düştüğünü hissedersin. Düşersin, düşersin, düşersin… sonu gelmez. Dibi görünmez. Ve düşersin, özlem bir yerden geçip gider.

Kocaman bir özlem duyuyorum şimdi sana, buz kesmiş ayaklarını ısıtmak gibi bir özlem…

…

Ben; çocuk bahçesinde.

Kalbim kaykayda,

Aklım çimenlerde,

Sevinçlerim de beşikte…

Yaz mı geldi ne?

Böyle ipi kopmuş uçurtmalar gibi gezerken sokaklarda en çok annemş özlüyorum…

Park dışından parmaklıklardan içerdeki çocuklara bakarken de;

Babamı…

…

Fotoğraf: Beorange

Kadife Durağı – Mihriban İnan Karatepe Kitabından…

‘Eğildiğimde geçtiğimiz durakları görüyorum. Gözlerine muzip kuşlar birikiyor. Göz ediyorsun bana yarı karanlıkta. Gözlerinin ışıltısını bütün siyahlar içinde seçiyorum. Belki gömlek cebinde, kâğıtlar arasında ve tam da kalbimin üstünde atıp duruyorum. Ve öyle bir gürültücü bir kalbin var ki sabahlara dek uyuyamıyorum.’

…

Fotoğraf: Roux-S

Ömer Sevinçgül – Seni Sana Bırakmazdım Kitabından…

‘Acizsin,  fakirsin, cahilsin, fanisin, cahilsin, hamsın, gururlusun, bencilsin,  kibirlisin, kusurlusun, suçlusun, tembelsin,  gafilsin, riyakârsın, alilsin.
Kendini terbiye et, adam ol,  insan ol, mümin ol, Müslim ol, muhlis ol, âlim ol, arif ol.
Düşün, anla. Artık ölüm var, kabir var, hesap var, sırat var, utanmak var, ceza var.

Nedir bu gaflet! Uyan!

…

Fotoğraf: Alex

 Daha iyi anlıyorum,buraya aidim ben.Kaderim ile varlığım ile suretim ile..Baksana ellerim toprak,ayaklarım toprak,kaderim toprak.

Saçlarım üzüm tarlaları…

Ben buraya aidim görmüyor musun?Sıcak esen rüzgarı gözlerimde.Yüzüm pamuk tarlaları.

Tenim yanık olmasada,baksana baksana kalbim yanık…

 ….

Ece Temelkuran- Muz Sesleri’nden…

‘Nasıl biliyor musun Flipina? Büyüyünce güneşe bak, anlayacaksın. Işığın izi kalır gözde; kendi kadar, kendi biçiminde. Bir kör leke bırakır neye baksan. Annen benim gözünde bir ışık lekesi gibidir. Gözlerimi kapatınca o leke zonkluyor göz karanlığımda. Açınca her bir kıpırtısında gözümün, oraya buraya, gördüğüm şeylerin üzerinde hercai, kara mor bir damga olarak beliriyor. Geçmesin istiyorum. Baktığım her şeyde kara mor bir yara gibi açılsın istiyorum. Yoksa oda bu savaşta kaybettiğimiz her şey gibi, hiç olmamış gibi olacak.

Annen bende bir ışık lekesidir tatlı kıbbem, çıkmaz.

Aslında en çok nenesine benziyor,
Birde kendi ile birleşmiş evine…
Nenesi gibi, neşeli oyuncaklar gibi…
Hani ‘Hadi Tuba’ desem fırlayacak, koşacak çocuk parklarına…

Hala ilkokul sıralarında kalmış, yaramazlık peşinde bir çocuk.
Birazdan sıraya kalp çizip içine dostlarına yazacak gibi.
En hızlı ben koşarım, beslenmemi herkesle paylaşırım edasında…
O hala özünü kaybetmemiş bir torun,
Nenesinden belli, elleri kokulu…

Sessizliği dışında, özü içinde. Minicik yüzünde bütün sırları…
O işte öyle biri…

Fotoğraf: ClumsyCraft

Hayat yeniden geldi damarlara…

Bir kuş gibi olduğu yerde aşağı yukarı yapma karasızlığından kurtulup açma kararı aldı. Bir erik ağacı kadar güzel.

Hayat işte öyle aktı damarlara.

Bir gemi gibi ağır, bir toprak gibi inatçı,

Hayatta duymuş baharın geldiğini…

Okyanus gibi sonsuz, kelebek ömrü kadar kısa, kitaplar kadar derin.

Nisan geldi, Bahar geldi, hayat geldi.

Galiba ben en çok baharla yaşadığımı hissediyorum.

Bütün pencereleri açmalı, rüzgâr gibi vurdumduymaz olmalı,

İkindi üzerileri balkon çay sefalarına başlamalı huzurlu…

Akşam yasemin kokuları eşliğinde limonlu, çilekli dondurma yemeli.

Ve akşam gibi engin olmalı…

Tabii bunları yapmak için Nisan’ın tam ruhumuza yerleşmesini beklemeli…

Fotoğraf: Lady-Tori