Yine lise dönemi,
İnsan bazen çekip gitmek istiyor,
O zamanlar deli boranlar vardı başımızda,
Efeler gibi gitmek isterdik hep.
Burçin en yakın dostum bir ders sırasında yine yazmıştı bana birşeyler…
Ruhumun diğer yüzü o, gitmek istese kimse tutamazdı onu… Bende gitmeliyim diyorum bazen.
Sahi gözlerim okyanus muydu acaba?
Yandaki şahsi muhterem bayan ben, daha o günlerden belliymiş, hayata şaşkoloz bakacağım. Arkadaki Musti, herzamanki gibi arkamda, ordada saçımı falan çekiyordu eminim.Bugünlerde bir susuyorum, bir gülüyorum. Yüzüm asılsada serde ’serserilik’ var inanmayın.
Bir ilkokul çağında çocuk edası ile yürüyorum yollarda, boynumda düğmesi kopmuş bir yaka haylazlık, Düşlerimin biri çıkmış gömleğim gibi belimden. Zornan taşıdığım, kendi kilomdan bile daha ağır bir okul çantası. Ne kadar aşk, umut varsa doldurmuşum içine, sürüyorum peşi sıram. Arada bir durup, ellerimi belime atıp,
-Yahu ne var bu kadar umut dolduracak diye kızıp başımı kaşıyorum.
Bilyelerimi sıralıyorum tozlu toprağa, diziliyoruz yaşıtlarımla sıra, sıra. Bir kaşımı kaldırıp yenebilecek miyim diye bakınıyorum. Ben yeşili kestiriyorum gözüme. Bütün cesaretimi yeşile gönderip gıdıklatıyorum, bu sırada ben neşemi atıp vuracağımı planlıyorum.
Atıyorum bilyemi, ‘yeşil yeşil’ diye bağırıyor içim. Vuramıyorum yanından sıyırıp geçiyor, sarıya çarpıyor.
-Peh diyorum, Ne oldu diyorum yüzü asık gelen cesaretime, neden vurulamadım,
-Meğer gıdıklanmıyormuş öyle bir huyu yokmuş diyor,
-Eee sarı neden vuruldu diyorum
-Uykusu gelmiş onun için vurulmuş, çıkıp kestirecekmiş.
-Yahu bu oyun eskiden böyle değildi…
Lisedeyken,
Hocalar ders anlatır biz dinlemezdik bazı zamanlar hepimiz aynıydık gerçi. Bizde hem sessiz durabileceğimiz hemde eğlenebileceğimiz bir metod bulmuştuk, günlük tutmak…
Bugünlerde dudaklarım kulaklarımda, 32 dişim görünüyor ne işse. Yani tamam 32 dişim yok ama durum bu. Uyuz, uyuz süren ne şoföre kızıyorum, nede çok konuşanlara. Üzerime, üzerime arabayı sürenlere hele hiç küfür etmiyorum, yolu usulsüzce sulayıp ayaklarımın ıslanmasına sebep olanlara da gülüyorum.
Dedim ya bugünlerde dudaklarım kulaklarımda.
Bakkal amcanın yanında soluğu alıp, çikolataları gizliden götürürken ki, telaşım iki kat oluyor bugünlerde. Görsün ona da kocamanından gülüp, yakalanmanın tadına varmak istiyorum. Daha büyüdüğümü kabullenmeyip, seni babana diyeceğim demesini duymak istiyor haylazlıklarım…
Geçenlerde, elime iğne batmıştı. Kanadı. Kan dediğimde iki noktanın bir araya gelişi he.
-Anne elim kanıyor, diye feryat etmiştim.
-Kız ölür müyüm?
-Kız mikrop kapıp elimi keserler mi? Kız elsin kalır mıyım?
-Anne ilgilenmiyorsun ama yarın ölürsem vicdan azabından görürsün gününü he,
Türündeki cümleleri malumunuz şahsımdan başkası kurmaz. Anneminde sabrı taşıp, ellerini havaya kaldırdı
-Allah’ım bu kız benim olamaz deyip kötü, kötü baktıktan sonra bana
-Sıdıka, ondan bir Sıdıka öldü sende ölürsün artık.
-Ama, ama yaşamak istiyorum diye mızmızlanmıştım.
Annem şimdi 4 gündür şehir dışında yanımda yok. Kime mızmızlanacam ben şimdi.
Akşam elimi kestim derin bir şekilde bayada kanadı, bana mısın demedim,
Hani ölürdüm,
Mikropta kapmadım bütün iş annemi görünce oluyor anladım.
Kız anne kız çok özledim seni,
-Bak odam pırıl pırıl kız.
Bugün atlar koşuyor, inat edercesine hayata. Kıskanıyorum.
Uzaktan onları izliyorum alıngan bir çocuk gibi.
Boş sayfalara adımı yazıyorum.
Başımı yaslıyorum gökyüzüne, gözüm kapalı.
Babaannemin sabun kokulu çarşaflarında büyütüyorum umudumu.
Kalbimi nadasa bırakıyorum bulutlara.
İçimde çamura bulanmış bir çocuk,şekere gözünü dikmiş sanki hiç kirlenmemiş gibi.
Bugün atlar diyorum, benim için koşuyor.
Tuhaf zamanlar geçirdiğim kesin, buna engel olamadığım sanki bir el gizlice beni bu olaylar içine attiğı da başka bir boyut. Günümün olumsuzlukları geceme yansımaması kaçınılmaz. Ailenin yakın fertlerinden başlayan rüya maceram, yakın zamana kadar lise arkadaşlarımı görmemle devam eder, bu gecede iş, mükellef, müşterilerinde katılması ile
-aaa yeter ama dedim.
Yok yani herşeyi anlarımda müşterilerin rüyamda ne işi var? Annem;
-Yatarken besmele çekmedin mi?
Arıza büyük galiba
***
Fotoğraf: miki3d
Ne kadar güzel şey;
Yolun üstündeki bina
Yıkıldığı zaman
Bilinmeyen bir ufuk görmek.
Orhan Veli Kanık
***
Fotoğraf: Frank
‘’Bir sensizlik ki sorma
Neyi sevsem sana acıkıyorum
Yastığa yorgana sarılmadan uyumaz oldum
Seni sevmek yetti artık unutmaya acıkıyorum
Ceyhun Yılmaz’’
***
Fotoğraf: Frank
Uzak bir yol,
Uzak bir yaşam,
Gözüm kesmiyor, yüreğime sığmıyor bu yağmurlar.
Yollar yokuş,
‘Kim dedi ki sana düzdür heryer diye?’
‘Kim dedi ki sana yağmurlar hep kışın yağar diye?’
Bir kabuk var içimde soyulmayı arzulayan, bir sessizlik korkak.
İçimde bir kabuk soyuluyor, inatla,
Yeni bir yaşam için büründüğü rahmi yırtıyor.
Sessizlik korkuyor.
Sana söylemediler mi;
‘Korkunun ecele faydası yoktur diye?’
Sana demediler mi;
‘En karanlık zaman şafak vaktidir diye?’
Dedim ya gözüm kesmiyor…
