Bir Çikolata Bulmalıyım
Kasım 17th, 2008
Eksik öykülü Adam’a,
Yanlış öyküye yazılmışım. İmkânım var mıdır kendimi yeniden yazmak istesem?
Uzun süredir ‘Allah rahatlık versin. İyi geceler’ diyip alnımdan öperek yatağa yolcu eden yok. Dağılmış fertlerden ne beklenir ki? Herkes kendi telaşında,
‘’Tüm şehirler uyurken, ben, ben oluyorum; tüm şehirler uyanıkken ben de herkese benziyorum… Bir iyi geceler öpücüğüne hiç alışkın olmadığım kadar ihtiyacım var…’’
İsimlendirmeye çalışıyorum yaşanılan her şeyi. İsimlendirdikçe çoğalıyor mutsuzluk. Kanayan yaraları ellerime alıyorum herkesin. Daha çok kanıyor, gözyaşlarımın bulaşıp daha çok yanmasından korkup bırakıyorum. Geçecek, geçecek diye derin, derin soluyup köşeye siniyorum. Geçecek ama elde kalacakların işe yaramaz olmasından korkuyorum.
‘Bir düşün katiliyim ben, bana hayat demeyin
delirmişliğim ondan…’
İçimde kırık büyüyen bir şeyler var. Herkes de biraz olandan. Rengini kaybetmiş deliliğim, sesi kısılmış çılgınlığım. Ben en çok sürprizleri sevdim. Herkese yaptığım ama kimsenin bana yapmadığı. Bende süslü bir kutu içinde kendi kendime sürpriz yaparım. Benden iyi sürpriz mi olur diye dalga geçerim kendimle. Biliyorum benden kötüleri de var. Bu kadar üstüme gelmeyin be kardeşim kanımda duygusallık, birde kadınsallık var bazen kaldıramıyorum işte.
Önce eksik melodili şarkıları tamamlıyorum,
Unutulmuş çılgınlıkları hatırlıyorum tek, tek.
Haritada silinmiş o ülkeye bir peri gönderiyorum, mutluluk tozu atması için.
Kitap arasına sakladığım düşlerin tozunu alıp özgür bırakıyorum.
Yorgunum biraz diyorum gülümsemelerime,
Yatağıma uzanıp dinleneceğim, gün ağarırken uyandırın beni…
İçimdeki şehirler şafak vaktinde sabah namazına hazırlanırken,
Ben içimdeki çocuk için yeni dilekler tutuyorum.
Şimdi gidip dolabı karıştırmalıyım, bir çikolata bulmalıyım.
Hüznümü çikolata ile kaplayıp, birileri için gülüp şaklabanlık yapmalıyım…
‘‘yüreğim, bana biraz zaman ver, az dinlenip coşacağım…”
Kayboluşundan…









