1.2.3 ve perde derken hayat, neden en ulaşılmaz yerinden bize baktığını çözmeye çabalarız hep.
Oysa çözemeyen ve sınıfta kalan hep bizizdir.
Öylesine başladım. Her şeye,
Yeni güne merhaba derken,
Otobüsteki buğula cama,
Yollardaki kaldırım serçelerine
Hepsine öylesine merhaba derken,
Ölümlerin neden aniden ve çıplak geldiğini hep merak eder gibi gökyüzüne baktım.
Vazgeçmek bu kadar kolayken,
Neden sahip olmak ve
Bir şeylere ait olmak bu kadar zordu?
Çözmek annemin sandığına saklanmıştı yine.
Kaderi verilmişti sandığın
Benim olmayan çeyizimde başköşeyi çekecekti.
Hayatın yollarını bilmiyordum,
Zaman hangi pusuda vuracaktı onu da seçemiyordum.
Ama gözlerinin en kestirme yerinden kalbine inecektim.
Dudaklarının çukurlarına bir tümce kurup nefesindeki bilmeceleri çözüp
Kır kahvesinde seni bekleyecektim.
Adını fısıldayıp,
Hayatın en ulaşılmaz yerinden sana merhaba diyorum.
Ben,
Bu
Kendinin ne olduğunu unutmuş dünya’da,
Ellerimi gökyüzüne açıp ‘yeter’ dediğim yerde
Çimenlerin üzerinde
Denizin iyot kokan kumsalında
Seni sevmek adına ne varsa,
Hepsini heybeme katıp,
Yollara düşüp
Seni sevmeye geliyorum.
Bekle,
Seni olmamaya geliyorum.
Hep sana ait olup hiç senin olmamaya geliyorum.
Bilmeyeceksin.
Tıpkı diğerlerinde olduğu gibi,
Silinip gideceksin.
Bekle…
11.05.2008
***
Fotoğraf: Leonid Afremov
