Eki
29
Ne sancılı birşeymiş bu,
Ne Kramplı bir suretmiş…
Şehrin ışıkları bile kandırmıyormuş,
Rüzgara kapılıp giden avare gemiler bile mest etmiyormuş.
Özlüyormuş işte insan,
Sözleniyormuş paylaşılan anların bir dilimine…
Kalp özleyip tıklıyormuş,
Söz özleyip tekliyormuş,
Öz özleyip pusluyormuş…
Ne şehrimi özledim, ne gece penceremi
Ne babamı, ne toprağın rengini,
Karnımdaki kramp sancısının özlemi annemmiş…
Sancının uğultulu sesiymiş.
Kokusuymuş, sözüymüş, özüymüş…
Özlemekmiş işte bu karın ağrımın/sancımın nedeni…
(Birde kalbimin kırık ucunu)
Fotoğraf: Alicja Rodzik
Kasım 2nd, 2009 at 19:20
Sevgili Sıdıka
Şiir kişinin duygularını yansıttımı, hemen sahipleniliyor…
Ama bu şiir beni milyon parçalara bölüp her bir kırıntımı ayrı ayrı sonsuzluğa savurdu. Okuduğumdan bu yana bir türlü toparlanamıyorum.
Ve bu şiiri nereye koyacağımı bir türlü bilemedim
sevgiler…