‘’Kendimi kandırdığımı anladığımda, ağlıyordum.’’
Ve anlamaya başladığım o kadar şey… Susup, gömülmekten, sesli şarkılar söylemekten de çözüm bulamadığım zamanlarda çoğaldı. Sevdiğim ne kadar şarkı varmış öyle. Susup sonra küsüp, kötü sesime aldırmadan bağıra, bağıra söylediğim şarkılar şimdi öksüz. Sevdiğimi anlamam için onları, kendimi kandırdığımı fark etmem mi gerekiyordu?
Hayal ettiklerim, içimde dolanan uğultulu rüzgâr hep yolun sonunda. Ben ise daha yolun başında bile değildim. Belki de bir yolum bile yoktu…
‘’Yaşanacak varsa yaşanır. Sen istesen de istemesen de.’’
Ama ben, yaşamamayı dilemiştim, yaşadım.
Şimdi yeni bir dilek tutmak gerek, bu dileğin süresi doldu ve artık vitrin camlarında satışa sunulmuyor.
