Ipıssızım

Kaç defa kapılarında
Şekeri elinden alınmış çocuk misali
Yüzü ıslak kaldım…
Ruhunun pencerelerinde
Gülüşlerimi çaldırdım
Sonu olmayan yollarında yürüdüm
Anlamsızlığımı kaybederek…
Özlemlerinin iklimlerinde üşüdüm…
Kaç defa…
Kimdim, neydim, nereden gelmiştim…
Kaybetmiştim kendimi.
Kaybetmiştim benliğimi
Senin bilinmeyen karanlık koridorlarında…
Boş yeminlerinde yok oluyorum
Benliğim 7.30 hastane koridorları gibi
Issız, öksüz, yaralı…
Düşüncelerim ürkek bir kâbus
Yeter!
Yeter anlıyor musun?
Ya ruhunu öldür bilinçaltımdan
Yâda ruhunu büyüt ruhumda
Bu anlamsızlık düşlerimi çürütüyor
Bu huzursuzluk anlamalarımı yok ediyor
Bu karanlık kâbuslar…
Of, of yeter! …
Bitir bu ıssızlığımı…

16.01.2007
ıpıssızım

__

Fotoğraf: Llukasz Taborski

Etiketler:

  • Digg
  • Del.icio.us
  • StumbleUpon
  • Reddit
  • Twitter
  • RSS

Yorum yazın