Yorumsuz kalıyor kalıyor bazen hayat. Bazen de öyle kalması gerekiyor galiba. Bu zamanda kimsenin kalbine dokunmamak gerekiyor sanırsam. Alıp götürüyorlar bir daha da getirmiyorlar. Boşluklara boşluk ekleniyor. Yokluklara yokluk… Ortaya kocaman uçurumlar çıkıyor. Arada ki dağları kaldırmaya çalışırken hep o uçurumdan düşüyor insan. 

Kalbimin ucunda bir güvercin. Uçmaya çalıştıkça yarama dokunup geçmişi suluyor. Gemiler bile, deniz bile yara bandı olamıyor. Alıp götüremiyorlar. Oysa ben en çok kaçmaları seviyorum. Alıp defterimi, salıp türkülerimi çekip gitmeyi… Ama insalar dolunca yalnızlığına gidemiyorsun. Şarkılara sığınamıyorsun. Kitaplar arasına saklanamıyorsun. 

İnsanlar demek yürümek demekti. Yürütmek, tutmak ve kalmak demekti. Artık yalnızlığım insan dolu. Şöyle taşı denizde sektirdiğim gibi insanları uzaklaştıramıyorum kıyılarımdan. 

Duvarlarımda hep avuç izleri. Pencelerimde kalp çizikleri. Bir yetimhane değildi kalbim ama… Oyuncak kırıkları, ayakkabı tekleri, toka kurdaleleri bie köşede dağınık… Çocukluğum… 

Yap-bozlardan kendime yeni bir hayat yapabilir miyim bilmiyorum. Ama parçalar elimde. Ya ne bilim, yeni bir başlangıç istiyorum işte.

Hayat kokusunu kaybediyor bazen. Rengi matlaşıyor. Yeni bir aktar, yeni bir renk keşfetmek gerek. 

Şimdi bilinmeyen numaralardan Hayat’ın numarasını bulup, oturup karşılıklı konuşmalı. Ona ballı zencefil ikram etmeli, sakinleştirmeli. Kendime koyu bir kahve, uyanmalı. Hatta biz akşama bir adet masa ayırtıp, anlaşmalı. 

Ey Hayat! Orta yolu bulup anlaşmalıyız. Biraz dinlenip sonra da çekip gitmeliyiz. Arkamda biraz papatya tacı biraz bilye bırakmalıyız. Soranlara ‘hayat’ ile oynamaya gitti, yeni bir çiçek adı keşfettiğinde dönecek’ notu bırakmalıyız. 

Ben gider… 

Işıkları kapat…
Kalbinin ucu için dikiş iğnesi ve iplik getireceğim, bekle! 

”Pencere önü kargaları, lacivert aydınlanma, kendimi terk etme planları, şehrin bana küstüğü saatler…” 

… 

Fotoğraf: Berk Öztürk

Petrol ofislerinde satılmaya başlanmış yeni umutlar,

Türküler ucuna bağlanan kırmızı yazmalar unutulmuş. Dostlar dostlara ev, ocak olmayı bıraktığından beri yollarda sallanan gurbetçiyim. Sırt çantamda deniz kokulu ezgiler. Yine yoldayım işte. İstanbul kimsesizliğim…

Bu zamanda analar kuzularına doyamıyorlar. Başaklar daha kısa. Aşklar kısa şortlara döndüğünden beri edep adres değiştirmiş. Adres vermeyi de gerek görmemiş.

İnadına kaybolmaya çalışan ışığa tutunuyorum. Kaybolmak için ne kadar dirense de, bende tutunmak için direniyorum. Çok cesur değilim ama inançlıyım.

25 derece… 22.17

Evet, haklısın, babamın kızıyım. Yoksa bu kadar yol, bu kadar gurbet çekilmez. Bu kadar duvar olunmaz. İçimde kocaman bir yol var. İnadına düz.

Belki güneş bir gün sadece kalbim için doğar. Bu defa kalbim için anlatır dağlar masallarını. İlk kez belki de göçebeliği anlatmazlar kim bilir! Sahipsiz tokaları, tekini kaybetmiş sandaletleri değil de.

‘kimse kimsenin her şeyi olamıyormuş.’ Üzüldüm, kimse bilmedi.

Bazen sesli harflere ihtiyacım oluyor benim. Kalbimi açmaya yarayan. Piyasa da yok satıyor sesli harfler talep olmadığından. Bir benim için üretim yapamazlarmış.

Adana il dışı… Hayatın dışı…

Bazen iyi olmak için Teoman’ın sesine ihtiyacım da oluyor. İmdat diyorum gelip kabuklu yaraya şarkı söylüyor, kapatıyor.

İçimden gelmiyor sevmek! Kangren olmuş, sevgi yollarım. Doktor cerrahı işlem uygulayamayacakmış. Maliyetliymiş. Ne işim var. Yol serserisinin parası mı olur?

Pozantı–22.40

Kendimden dışarı bir çıkış bulsam da kaçıp kurtulsam. Hesapsızlığa bile hesap vermesek. ‘bu yaraları ben açmadım ki’ nerden bulayım sahiplerini? Gerçi artık yara mara kalmadı kabuklarıyla uğraşıyorum. Benim yaptığım artistlik…

23.00

‘geçecek’ diyenler, ‘yanındayım’ diyenler, söylenenler… Verilen sözleri çuvallara doldurdum başucumda. Ve kocaman oda dolusu soğuk boşluk. Bir daha kimseye o derece inanmam galiba. O derece hançeri sokturmam.

Gelip geçiyor.

Evet, gelip geçiyor, ama kaç tane ben ile? Geçiyor ama kaç tane nasır ile? Ben en son beni Ortaköy’de  bıraktım. Bir daha gelmez! Geçmiş ola!

Bu geceler neden ağlatır ki? Gidenlerden mi? Kalanlardan mı? Yoksa güzel şeylerin eski tadını kaybetmesinden mi?

Ben bu dünyada kiracı iken neden aşklarımı kiracı gibi yaşayamıyordum ki? Gönül ev sahibi olmak istiyor. Ama yemezler.

Bu erkeklere özlemekten bahsetmeyeceksin. Kız adı olan özlem geliyor galiba akıllarına gülüp geçiyorlar.

Bir damla kan pıhtısı kendini beğenmeyip neler yazıyor görüyorsun değil mi? Bir o yana bir bu yana aklını karıştırıp ona buna çatıp duruyorum işte…

23.23 23 derece

Sen içimden geç ben kendimi vuracağım’ ama martılar ölecek.

Kendimi yorgun, yaşlı bir baston gibi hissediyorum. Kim alırsa giden, nereye atılsa orda duran. Öyle gerekli, öyle önemsiz.

Yaşadıklarım aslında rüya. Bende unutup kandım. Silah zoru ile Niğde ile Ankara arasında görülen 300 km’lik bir rüya.

Suya anlatıp, unutmalı.

00.01

Ankara 300 km

Aksaray 71 km

Yaşar’ da var.

___

Fotoğraf: Leonid Afremov

Kendimi af etmek ile meşgulüm şu sıralar.

İnsan herkesi af edebiliyor da kendini neden bu kadar zor af ediyor?

Herkesi sevmek bu kadar kolayken neden kendini sevmekte bu kadar zorlanır ki?

Ve ne garip ki herkesi terk ederken neden kendini terk edemez?

…

Fotoğraf: Valentina Z.

Şimdi bir balıkçı kulübesinde umutlarım yanmaya niyetsiz.

Köşemde sakladığım şarkılarım keyifsiz.

Hayallerim vurdumduymaz.

Bir midyeye saklanıp dinlenmek lazım…

…

Fotoğraf: Dasha Denger

Kendimi balon gibi atmışımdır belki de gökyüzüne! Çok da önemli!

…

Fotoğraf: Kalina Toneva

Sana ne! Yapıyorum işte bir şeyler!

…

Fotoğraf: Kalina Toneva

Kendimi en son martılara atmıştım, bir parça simit olarak.

Aynada ki lekeler insana neler anlatır?

Gözlerinin altında şişlikler ya?

‘Dert benim dert’ size ne diyemiyorum, aynada ki ben ile herkese çatasım geliyor.

Heyt dokunmayın bana yakarım sizi diyesim de. Ama en çok her şeyi parça parça edip yok edesim. Yok olunca ne olacak ki? Hiç bir şey…

Sıkılıyor işte canım.

Ben bu şehirde olunca rahat durmuyor, sol yanımı dağlıyorum.

Ben acil heyt çekilin gidiyorum demeliyim.

…

Fotoğraf: Can Su Boguslu

‘onun ile ölmek’te istemiyorum, onun ile ‘sarhoş’ta olmak istemiyorum.
‘öylece’ ‘kalmak’ ve ‘sessizce’ ‘susmak’ ‘kalakalmak’.
Ama çok görüyor.
Şu dünyada ‘en çok sevdiğim şey susa kalmakken onunla’
Söylesenize kaç kişiye iyi gelir ve kaç kişi ile kalınır ki susa kalmak…
Hala iyi gelen bir şeyler varken şu dünyada neden kaybetmek isteyeyim ki?
Anlamıyor işte…

 

 

 

Yaşanacak günleri de istemiyorum, kalbini sarmakta… Sadece kalsın istiyorum karanlığımın bir köşesinde. Sadece var olsun varlığımın bir anında. Kelime oyunları ile de oynamıyorum onunla. Varsın diyorum bak kalbinin bir yerinde duruyorsun. İncitme den, kırmadan. Anlamıyor, çok görüyor…

 

Sandığın kadar iyi değilim diyor, üzüyorsun diyor.

Yalnızlığım içinde pencerem de bir sardunya gibisin diyorum, bahçemde ki erik ağacı. Yollardaki yalın ayak çocukluğum da. Pencerem deki eski bir resim. Anlamıyor… Söylesenize bahçede ki ağacın ne zararı olur ki?

 

 

 

Sevmek için izin mi alınırmış?

Zaten hiçbir kalpte yer edinemiyorum merak etme. Hiçbir avuç tutamıyor beni. Sen mi tutacaksın? Sende mi dinleneceğim? Yalnızlığıma kimseyi dokundurmuyorum sen mi tutacaksın?

 

Biri bir cümlesin de ‘hiç kimse kalkıp da o kadar yolu boş yere gelmez’ demişti. ‘hele de tek başında hiç tanımadığı bir şehre’

 

Sana benzeyen o adama söylemeli miyim sence neden şehrimi terk ettiğimi?

 

…

 

Fotoğraf: Öner Batur

23,59…

Yatakla ne sorunum var ki uyku tutmuyor, ben ise onu tutma derdin de. Kafamın içinde ki saat uyutmuyor ki beni tik, tak tik, tak…

Ötmesi gereken yerde ayarı bozuluyor bizimkinin. Lazım olunca her şeyin ayarının bozulduğu gibi…

Birkaç tuşa tıklamak, dokunmak, oynamak ile sevdiğin sevmediğin herkese ulaşırken, neden kendime ulaşamam ki? Hani ulaşsam uyku ayarlarım ile uğraşacağım da… Tuşlarım mı bozuk? Tl mi bitti yoksa?

Bu Teoman ile de derdim var benim. Her çıktığında değiştiriyorum. Fazla batıyor sözleri, kalp ekranıma. ‘baba olmak arzusunun ve babasına özlemi battığı gibi’

O İstanbul’a âşık, hiçbir kadın sevgisini çalamayacak.

Hiçbir kadın da onu İstanbul kadar sevemeyecek…

Bir kutu gelsin, içinde bir sürü siyah beyaz fotoğraflar olsun…

Her kareye kendimi kondurup, mutlu olayım…

…

Fotoğraf: Can Su Boguslu

Kıl dedim.

Güvenli kıl, mutlu kıl, huzurlu kıl, zengin kıl dedim.

Ama hiç beni ben kıl demedim.

Ver dedim.

İş ver, aşk ver, sağlık ver, para ver dedim.

Hiç beni bana ver demedim.

Bensiz onlar ne işe yarardı ki?

…

Fotoğraf: Martin