Ve uç buçuk yaşında iseniz emin olun dünya uzay gibidir. Yabancı ve keşfedilmesi gereken çok şey olan bir yer. Bu yüzden hem korkak hem cesur olmak zorundasınızdır.
En büyük engel anne ve babalardır, bazen de düşmanınız.

Şanslı bir çocuk Hüseyin. Çünkü merhametli bir babası var, bu onun en büyük sermayesi olacak daha farkında değil.
Ve erkekseniz baba bir kahramandır. Çünkü Hüseyin babasından hep birliktelik kavramını yansıtıyor…

İlk geldiğimde denilen tek şey ‘yandın’ Sebebi: çok hareketli (onların tabiri ile ‘yaramaz ele avuca sığmayan’) bir çocuk ile karşı karşıya olmamdı. Sanırsam bu tabir ile mahkûm olmuş çocuklara alışıktım, Biri size sorunlu çocuklar ile aramın çok iyi olduğunu söylemiş miydi? Çünkü az buçuk bende de sorun vardı. Yaşamı sevme sorunum!
Onun derdi ne idi biliyor musunuz?
Oyun ve anlaşılmaktı!

Biri size sürekli ‘sinirli’ tabirini her gün, her hafta, her ay söylese ne olur? Bir süre sonra bunu kabullenir ve artık sinir kat sayıları olan biri olursunuz ve inanın bana kolay kolay atlatamazsınız bunu. Daha siz ne oluyor demeden her şeyi mahvetmiş olursunuz. Fark ne biliyor musunuz, siz kişiliği tamamlamış ilerken bu çocuğun yaş olarak daha iki üç sayılarını geçememiş olması.

Olay, yön kavramlarını daha yeni öğrenmeye çalışırken, Daha adının, bedenin varlığını çözmeye çalışırken, ‘dur, yapma, otur’ komutlarını anlamasını beklemek biraz tutarsızlık olur sanırsam. Çocuk anlamıyor, çocuk onun ne anlama geldiğini bilmiyor, yapmasını mı bekliyorsun birde.

Bugün Hüseyin okula geç geldi ‘sizce Hüseyin neden okula gelmedi?’ sorusuna Hüseyin ile aynı yaşta olan çocuk ‘Öğretmenim bence bulutlara çıkmıştır, inemeyince gelememiştir’ dedi.

Gerçekle hayali daha yeni kavramaya çalışırken sözünü dinlemesini neden beklersin ki?
Ve neden ‘yaramaz’ hükmünü koyarsın?

Hüseyin yerinde oturmayan bir çocuk kabul ediyorum bunu. Ben onu öyle kabul ettim ve öyle kabul ettiğimi ona hissettiriyorum. Gözlerinin içine bakıp ‘sen bir bireysin’ kavramını sınırı aşmadan veriyorum. Oda bunun farkında ve bu yüzden ondan bir şey istediğimde yapmaya çalışıyor. He hepsini mi? Hayır! Ama çalıştığını görmek beni mutlu ediyor. Bir şeylerin farkında ama anlamlandıramıyor.

Çikolatayı ödül vermek yerine Anı, zamanı, mutluluğu, birlikteliği ve çikolatayı paylaşmak için veriyorum onlara. Diğerlerinin tam zıttı olarak.
Bugün dedi ki; ‘Öğretmenim bizimle hep çikolata paylaştığın için, mutlu ettiğin için bende yarın sana çikolata getireceğim, hmm Efe’ye de, hmm İbrahim ve Talha’ya da hatta Zeliha ablaya bile, herkese, herkese…’

Farkında mısın bilmiyorum ‘yandın’ denilen çocuk söylüyor bunları, çoğu zaman arkadaşlarının sandalyesini toplayıp onların gözlerine bakıp ‘arkadaşım ben seni seviyorum sende beni sev tamam mı?’ diyor…

‘’Beni olduğu gibi kabullenmiyordu’’

Gün yeni ışımaya başlamışken

Etrafta sabahın mahmur sisleri dolaşırken

Bunu söyledim kendi kendime.

Ezan semayı dolanmaya başladı.

Tek yol vardı, birden çok yoktu. Oda Kabullenmek!

Neden
birden çok başı olan ejderha gibi görüyordu? Ve neden kabullenmeyi gizli bir
yasa kabul edip inadına isyan çıkartıyordu? Hangi sınırına girdim, hangi
bireyine tecavüz ettim ve bana bu hükmü koydu?

Gökhan ‘dışarıda kal’ dedi

‘eğer yazmak istiyorsan, dışarıda kal ve oradan bak dünyaya’

Yaptığım başka neydi ki son zamanlarda?

Dışarıda kalıp umursamaz davranmak.

Önümden geçen film şeridini izlemek.

Tek fark ile yaşananları sadece,

Yaşanmış ve geçmiş olanı değil.

Nazan Hoca mı demişti?

‘yazmayı tercih edenler yaşama hakkını baştan kaybetti’

Bir şey
daha vardı;

Bu kadar şikâyet ederek;

Aslında bende onu olduğu gibi kabul
etmeyi ret ediyordum.

Asıl nokta bu idi.

Fotoğraf:
Tahir Özgür

Bir mızıkadan daha deri değil sesi,
Sıladan ağır değil varlığı ama
Dere tepe düz gittiriyor.

Varlığım varlığında güzel olanım,
Özlüyorum,
Özledikçe sinir kat sayım artıyor.
Arttıkça yaşlı efe’ler gibi söylenip duruyorum ileri geri.

Yeniden başlamak soluksuz okuduğumuz hikâye. Vazgeçilmeyen, inadına yaşanılan masal. Beni yine, yeniden başlıyorum her seferinde. Bıkmadan usanmadan.
İçimde, midemin tam ortasında yeni sayfaların her ne kadar ağrısı, yanması, kuruntusu olsa da.
 O bizden memnun biz ondan. Gerisi cart curt!

Amma kullanır oldum şu cart curt kelimesini. Tamam kabul hiç de hoş değil.

Bazen o cesareti bulamıyorum. Hani olur ya deli taylar gibi gözün hiçbir şey görmez!

Yâda ne bileyim deli boranlar gibi aniden çekip gitmek gibi.

O cesaretler, o deli cesaretler…

Bir şeyleri koyduğum yerlerde bulamam zaten hiç. Ki cesaretimi de kolay kolay bulamıyorum. Oysa yüzüme bakanların ‘bu cesareti nerden buluyorsun’ demesi her şeyi çelişkiye düşürüyor bende.

Buralara geleli iki hafta oldu. Tanımadığım bilmediğim bu yerler. Allah’ın küçücük bir köyü işte. Yüzüme ‘sen nerden buralara düştün’ manaları daha da garipleştiriyor beni.

Bu toprak diyarına cesareti nerden bulup geldi isem

Şu zor aşamayı geçmede o cesareti bulamıyorum.

Nereye kayboldu o cesaret?

Seslenerek gelse güzelde,

Benim cesaretim biraz korkak galiba!

Yelkenler Fora!

Ne kadar uzağa gidebilirsin?

Yâda ne kadar yüksekliğe uçabilirsin?

Ben bugün kalbimi ellerimin arasına alıp bulutlara fırlattım.

Cesaretin var mı yanıma gelmeye?

Bu yolculukta yürümek yok,

Koşmak yok, atlamak yok…

Sadece ve

Sadece uçmak var.

Yelkenler Fora!

Var mısın?

Zehra: Teybini çıkarsana. Buralarda kadın sesi duymak herkese nasip olmaz. Sesimi alıp buradan götürmeni istiyorum.

Biri;

Sıkıldım bu dünyadan, her şey mi karanlık? Kalk gidelim Öteki tarafa, bir uğrayalım.

Öteki;

Geleni göndermiyorlarmış duydum, garantiledin mi geri geri gelmeyi?

Biri;

Belki on beş günlük deneme sürümü ile gideriz olmaz mı?

…

Şu mübarek günlerde,

Dudağından çıkan her kelimeyi aç bir martı gibi kapıp Allah katına dua diye çıkaran meleklerden korkarak,

Dillendirmemeyi tercih ettim galiba aynı şeyleri=)

…

Fotoğraf: Tortora Dunning

“Hala anlayamadığım birçok şey olduğunu biliyorum fakat yinede hayatımın bir anlamı olsun istiyorum.”