Tuğçe’nin ve Kübra’nın çığlık atmama sebep olan hediyeleri,

Hasan Mert’in ‘öğretmenim çocuk gibisin’ demeleri,

Yeşil şalım,

Anahtarlığım,

Aklımda iken

Bir an omuzlarımı kaldırıp indirdim ve Seçil’in dediği gibi ‘olsuuuun’ dedim

Manyas’ı bitirişim,

Yazı başlatışım,

Hüseyin’in ‘öğretmenim gidersen bizde babamın otobüsüne atlar geliriz, dimi
arkadaşlar?’ deyişi,

Zeliha’nın kapının arkasından beyaz gül uzatışı,

Umutlarımın dibine bir damla akıtışım,

Seni hep o camiinin bahçesinde bana bakarken hayal edişim,

Aklımda iken

Bir an omuzlarımı kaldırıp indirdim ve Seçil’in dediği gibi ‘olsuuuuun’ dedim
muzip bir gülümseyişle.

Hala karpuzlu ve Asya üzümlü sakızın başucumda.

Anahtarlığımdan bir taş düşmüş olma hüznüm yüzümde.

Ve sevdiğim ellerin kirpik uçlarımda.

Olsuuuuuun be Adam.

Sende yeni başlangıçlarım gibi sancı yap mide boşluğumda,

Gelecek umudum gibi uzak semalara dalışlarıma sebep ol,

Olsuuuuuun,

Var sende ol, olsuuuuuun.

Nasıl erkeklerden hoşlanırsın dedi biri. Zeliha atladı oradan

‘ben söyleyeyim; güzel elleri olan erkeklerden hoşlanır.’
Güldüm, eksik söylemişti çünkü. ‘güzel elleri ve güzel saatleri olan erkekleri
severdim.’

Bu sıralar çok duymaya başladım evlilik ve erkek muhabbeti.
Yoksa Yaratan kapalı zincirlerimi kırmaya mı niyet etti! Ev arkadaşımdan onaylı
idim, benden bir evlilik çıkmazdı. Alanda ilk günden pencereden fırlatırdı.
Yanıldığı nokta vardı. Ben bir eşya yâda nesne değildim atılayım, -öğrenen bir
hazine idim.-

Yemek yapmazmışım, yemek yemezmişim. Her seferinde çift
atladığı bir nokta vardı ve bunca zaman idrak edemediği; sevdiğim insanların
yanında mutfağa girer ve yemek yerdim.

Sevgi eşittir güvendi. Güvensiz hissettiğim insanların
yanında yemeğime zehir katılmış gibi hissediyordum. Fark eden de pek olmadı. Ya
ölürsem!

Bunları bu sıralar beni çok araştıran birine söyleyince
gözlerini açıp yabancı bir yaratığa bakar gibi bakınca, ona dönüp

Nanik! Yapasım geldi.

Bir arkadaşımla muhabbet sırasında

‘her şehirde bir plakası olan bir adam istiyorum’ dedim

‘Yuh’ dedi. Bende ona

‘Senden istemiyorum zaten yavrum O’ndan istiyorum. Arkamda tapu gibi devesinin
ipi kaybolunca Kuranda arayan bir ashap vardı. Devesinin ipini Allahtan isteyen
ashap her şeye kavuşuyor da ben niye evleneceğim adamın plakaların istekte
bulunmayım, O’na çok mu zor. Bir ol diyor oluyor. Hey Babam!

Bu insanları anlamıyorum. Yaratılmış insanlardan her bir şeyi
isterler ama onu Yaratan yüce varlıktan hiçbir şey. Bu insanlar her şeyi
karıştırıyorlar!

He birde pasta siparişi verirler haftalar öncesinden, sabırla
beklerler,

El açar dua ederler daha indirmeden ‘neden olmadı’ derler.

İnsanoğlu, sizi seviyorum. Kendimi de!

‘bana mutlu birini göster alnından öpeyim’ diyor Nazan Öncel.

Mutluluk uçucu bir şey şu sıralar. Dondurma gibi. Yedim
bitti. Devamı gelir mi? Göze alırsan belki. Belki de o dondurma arabası gelmez
buralara. Bilinmez oluyor bazen hava durumları. Buralarda yok ki o dondurma
satan dükkânlar… Gidip tekrar, tekrar alayım…

Bildiğim geri çekiliyorum. Bir şeftalinin bahar sanıp kanması
gibi bir buruklukla.

Paketten papatyalar çıkacak sevinci ile açmıştım paketi.

Bitti, dondurma eridi.

‘bir kız tanıdım, gözleri dalınca kendini yollara vuran’

‘ona hiç dokunmadım, o ise bazı geceler hayalet olup çok kere dokundu bana’

‘hiçbir zaman beni terk etmedi, ama ben onu çok kere terk ettim’

‘papatyaları seven, renkli bardakları olan’

Belki bir gün dersin;

‘üzüldüğünde kitaplarını hediye eden’

‘nereye giderse gitsin yanında taşıdığı bir çocuk resmi ve puzzle kutuları olan’

‘mp3’de Teoman şarkıları, bütün sözlerini bana armağan eden’

‘aslında her yazısında bir cümlede olsa bana cümle ayıran bir kız’

Belki bir gün dersin;

‘elleri küçük, bulamadıkları hep yastık altında’

‘renkli nevresimleri olan, mutlaka yüzüne dokunma inancımı kaybetmediğim’

‘gökyüzünü seven çünkü ilk hecesi bana çıktığı için’

‘kalbinde ki gevezeliği, utangaçlığı, sözleri, mutsuzluğu, umutluluğunu gördüğüm’

Belki bir gün dersin;

‘ben bir kız tanıdım uçurtma gibi, bir süre sonra yok olan, hiçbir zaman sahip olmayacağım. O kız gerçek değildi, ben ürettim, mısralara kondurdum, kendi avuçlarımda büyüttüğüm bir kız’

Kalabalıklar içinde bir ben varmışım diyorum

Sonra kafamı kaldırdığım da güvercinleri, kargaları,
serçeleri görünce utanıyorum. Onlarda varmış diyorum. Sonra önüme dikilen vişne
ağacı susturuyor ‘ne oluyor?’ der gibi. Utangaç anları fısıldayan marullar,
yeni kokuya bürünmüş naneler, hele taze soğanları sorma… Yalnız değilmişim
aslında, aklımın balkonunda sen denizlere bakarken, ben bahçede seni değil
belki ama sessizliğini sevmekteyim.

El kadar, düşme riski fazla kanepemde uyurken, yüz yılın en
güzel uykusunu çektiğimi fark ediyorum beynime. Telefonuma bakmayışımla aslında
çok da önemli olmadığını fark ediyorum birde. İçimin topraklarında kargaları
kovalayan bir korkuluk olman bana çok da sıkıntı vermiyor. Sonra dönüp
güvercinlere muzipçe gülüp fark ettiniz mi kargalar ne komik yürüyorlar
diyorum.

Her başka şehre gidişimde biraz daha büyüdüğümü kimseye
söylemedim. Belki biraz kadın olmuyordum ama biraz daha büyük çocuk oluyordum.
Belki üstüme dökmemeyi öğreniyordum ama hala çamurla oynaşmaya bayılan bir
çocuk yoluna devam ediyordum. Belki adamların yanında edepli konuşmayı
öğreniyordum ama balkonda baloncuk yapmaya devam ediyordum. Senin çocukluğumda
kalma eskimiş bir oyuncak olduğunu düşünmeme sebep oluyor bazı şeyler. Köşede
sadece duran, arada çocukluğumun kokusunu hissettiren. Bazen üzüldüğüm zamanlara
sarıldığım, sonra köşe başında unuttuğum.

Sislerim yavaş, yavaş dağılırken, sabahı daha güzel
hissediyorum. Islak toprağı, üşümüş karıncaları. Ne olur toprak gibi hem sarıcı
hem sahipleyici olmayacaksın çiçek dikme yeryüzüme. Üzülür isem şehre sel basar
kendimi o enkazlara gömer, ıslak bir çamur parçası olurum. Bunu kimse bilmez
bir uğultu gelir onlara. Sana anlam gelsin.

Sanki yeryüzü ıslanmıştı. Oysa daha yağmurda yağmamıştı.
Tıpkı seni düşününce ruhumun ıslandığı gibi.  Toprak ıslak, ağaçlar ıslak gibiydi.

Ben; ne zaman seni düşünsem yağmur yağmış gibi ruhum
ıslanırdı.

Bu dünyanın buralarında bir yerinde idim. Kendimi alıp da
gidemiyordum. İçimdeki adam ile sığamıyorduk bu küçük ilçeye. Ne var
olabiliyordum, ne yok olabiliyordum.

Tıpkı senin gibi. Sen benim gerçeğimde var mısın yok musun?

Ben bu ilçenin silik vatandaşı, haklarını kaybetmiş hayaleti
idim. Renklerim vardı ama bunu tuvalimde kullanamıyordum. Oysa ‘yapma’ diye
boğazıma yapışanda yoktu. Ama elim kolum bir şekilde bağlanmıştı. Belki de bir
türlü bu ilçeye nüfusum uymamıştı. Belki de yaşam standartlarına zıt bir
yabancı idim. Bilmiyorum, bildiğim yollarında yürüdüğümde ruhumun çok da
benimle olmadığı.

Her sabah içimdeki adama anlatıyordum bu ilçenin meydanını,
güvercinlerini. Aslında ona değil kendime. inandırmaya, sevdirmeye
çalışıyordum.

Demişti ki ’huzurun mantığı yoktur’  ona göre bazen hiç bir şeyin mantığı
olmuyordu. Sanırsam diğer yanıma çok benzediği için içimde taşıyordum. Bir süre
önce de demişti ‘sevmenin mantığı yoktur’

Zaten Mustafa amca yakmıyor hayli zamandır kaloriferleri.
Ruhum üşürken, tenimin üşümesi de eklenince iştahım açıldı. Bazen zamanın nasıl
geçtiği konusunda hiç fikrim olmuyor. İçimden mi geçiyor yoksa dışımdan mı onu
da bilmiyorum. Bildiğim cumartesi kendimi yatakta buluyor Pazar akşamı
bıkkınlıkta. Hafta içi mi? Nerde o?

Biri beni çekip heyecan ile uyandırmaz ise böyle öleceğim
galiba. Oysa ölümle gitmek için daha sepetimi doldurmamışken.

Yaşamın mantığı var mı?

Bazen anlamıyorum hiçbir şeyi. Çok da zeki olduğum
söylenemez. Üstün bir özelliğim de yoktur zaten. Bildiğim hayatın renklerini
yakalama konusu. Onu da yapmaya, yapmaya eskiciler çalar olmuş. İçimde kalanlar
adamın kurduğu cümleler. O kadar çok cümlesi var ki içimde, yakın zamanda
baskıya vereceğim kendimi. Hani bu kadar boş hayatımın arasında onun gerçek
sıfatını unuttum. Ve öyle bir ilmik attım ki boynuna sürekli çekiyorum,
çekiyorum, çekiyorum. Boğulacağından değil korkum ipin sonu elime geldiğimde
yok olmuş olmasından. Eğer yok olur ise haklıda.

Özür dilerim.

Şu sıralar büyük bir ressam tarafından boyanmış olan şu
yeryüzü.

Hiç mi ibret almaz içimin tatminsiz boşlukları, O’nun boyası
ile boyansa da hayat olsa…

Daha çok uyumanın
yolunu bulma derdindeyim.

Daha çok rahat etme meyilindeyim.

Daha sorunsuz insanlara karışma yarışındayım.

Daha hasarsız aşklar bulma savaşındayım.

İyi de,

Bir de baktım daha ucuz bir insan olmaya başladığımın farkına bile varmadan
ilerler olmuşum.

Nereye gidiyordum ki?!

Sorunsuz, karmaşasız, rahat, savaşsız…

Bunlarsız yaşamak eşittir tatsızlıkla eş değere gelmiyor muydu?

Sız’ları eklerken aslında ucuzluğu ekler
olduğumu çok sonra fark ettim.

Odun ekmeği niye
lezzetli idi? Ateşte piştiği için. Neden köz çayını başta tercih ederdim ki?
Ateş onu daha güzel yaptığı için. Şimdi ben oturmuşum hangi vasfım ile ateşle
hemhal olmadan var olmayı hayal ediyordum. Vay bana vay.

Ben ki ağıtları seven
biri, niye? İçinde yaşanmış acı olduğu için. Şimdi ucuz olmaya başlamışken,
içimde yaşanmışlıktan kaçarken, acı ile sevişmeden

Beni kimler sevsin?

Dokunduğun
anda,

Hissettirmem sana utandıklarımı, güldüğüm güneşlerimi, Çingene Zamanlarımı.

Zarımı
yırttığın anda kör yaparım seni, parmak uçlarımla tadına vardığım saklı
dünyalara

Ayak yalın karıncalarla yürüdüğüm mevsimlere, toprakta gezdiğim yedi iklimlere.

Zarımı
parçaladığın anda demiştim. Damalarım kadar yakında olsan, ahret kadar uzak
olursun. Tenimin sıcaklığı gibide olsan. Güneşi görmeyen gölgeler gibi soğur,
Yastığıma bıraktığım saç tellerime, uyurken yanağıma koyduğum ellerime. Bu
kadar yabancı olursun.

Tenimin
rengine olan edebe,

Hissettiğim duygulara…

Kör, sağır,
dilsiz olursun.

Demiştim.

Şibumi-Trevannıan

‘Senin
hayatında ben, çok küçük role sahip biriyim. Sen de benimkinde öylesin.
Birbirimizi yirmi yılı aşkın süredir tanıyoruz ama iş ilişkilerini çıkarırsan… Ki
her zaman çıkarmak gereklidir… Aramızda ki yakın ve içten sohbetlerin toplamı
belki on iki saat ancak tutar. Birbirimizin zihnini ve kalbini yokladığımız
saatler demek istiyorum. Yani seni tanıyışım yarım günden ibaret, Nicholai. Bu
da hiç fena sayılmaz. Nice yakın dostlar ve evli çiftler bu kadar da
tanımamışlardır birbirini. Bir ömür boyu sürmüş tatsızlıklar, kavgalar ve
tartışmalara rağmen. Durum bu… Seni yarım günden beri tanıyorum ve çok sevdim.
Bu işi başarmış olmamdan ayrıca büyük gurur duyuyorum çünkü sen kolay
sevilebilecek bir insan değilsin. Beğenilmek elbette. Saygı? Eğer korku da
saygının parçası sayılıyor ise, ona da evet. Ama sevgi? O başka bir mesele
işte. Sevginin içinde bir affetme niteliği vardır çünkü. Seni affetmek ise epey
zor. Bir yanın azizler kadar estetik, öbür yanın Vandallar kadar vahşi. Bu
karışımla kendini pek affa elverişli kılmıyorsun. Bu kişiliğin affın çok
üzerinde, öteki kişiliğin ise çok altında. Üstelik affı istemiyorsun da.
Herhalde seni affetmeye kalkan biri çıksa, sen onu asla affetmezsin. Bunu
yapmaya cesaret ettiği için. Belki bu sözün pek anlamı yok ama kulağa güzel
geliyor işte. Şarkı dediğinin anlamı olduğu kadar müziği de olmalı. İşte böyle.
Seni on iki saat süresince tanıdıktan sonra, bir özetlemek gerekirse, yani seni
tanımlamak gerekirse, bir Ortaçağ anti-kahramanı derdim.’ Sf 377

Korkuyorum,
Korkuyorum çünkü sen özgürlüksün.
Sen uzun solumalarım.
Sen gece ansızım uyanışlarıma dokunuş.
Sen telefonun ucunda ki sessiz solumalarım

Korkuyorum
çünkü sen özgürlüksün.
Sen ayak yalın yürümek toprakta
Sen büyükken küçülmek.
Al git mavilerini deyip, öfke ile elinden alıp köşe
başında ağlamak.
Sen suların aydınlanması.
Sen suların kararması.
Sen ucuz gecelerim, kirli odam.
Sen sabah güvercinli kahvaltılarım,
Sen oralarda bir yerlerde engel olmadığım
büyüyen bir şey.
Sen alıp başını giden teknelerim,
Sen başımın üstünde bulutlarım,
Sen dilimin ucunda sana sakladığım şarkılarım,
Sen kulağıma küpe yaptığım
pişmanlıklarım,
Sen izleyemediğim film fragmanlarım,
Sen okuyamadığım dizelerin satır araları,
Sen renkli nevresimlerim,
Sen kupa bardaklarım,
Sen korkulu sevmelerim,
Sen kıskandıklarım,
Sen ürküp dokunamayışlarım,
Sen öncelerim olmayan an’larım,
Sen aklımın havalı hali,
Sen kalbimin ip atladıkları,
Sen bahar gelince papatya gıdıklayışlarım,

Önce sen Sonra Sen,
Yine mavi denizim,
Yine korkulu sevmelerim, oralarda bir yerlerde habersiz büyüyenlerim…
Bana yine şarkı söylesen…