‘’Sevgili Dost,
Bir şehrin en güvenilir yeri sence neresidir? Şehrin neresinde kendimizi güvende hissedebilir mızraklardan ve oklardan emin olabiliriz? Yalnız paltomuzu değil, zırhımızı ve sadağımızı da bırakacağımız kapı hangisidir?
Hangi pencere açıldığında rüzgârı bizi üşütmez? Hangi merdiven çıkarıldığında yormaz kalbimizi?’’
Posta Kutusundaki Mızıka – A. Ali Ural kitabından…
‘Kendimi taa derinden tanımak istiyorum!
Bu anı İtiraflarımda şöyle dile getirir Tolstoy:
‘hayatla ölüm arasında son bir kez çırpındım ve içimde olanları tekrar gözden geçirmeye başladım. Birdenbire ancak Allah’a inandığım zamanlarda yaşadığımı fark ettim sırf O’nu düşünmekle bile, hayatın dalgaları kabarıyordu benliğimde. Çevremde her şey canlanıyor, her şey bir anlam kazanıyordu. Hâlbuki O’nu unuttuğumda ve O’ndan uzaklaştığımda [...]
‘’Sevgili Conderentsraad,
Hayat bir yoldur, o yüzden yürüyüşe çıkıyorum.
Yürüyüşe çıkabildiğim sürece, hiçbir şeyden korkmuyorum; ölümden bile.
Çünkü yürüyebildiğim sürece, her şeyden yürüyerek uzaklaşabiliyorum.’’
Aynalar Koridorunda Aşk – Mustafa Ulusoy’un kitabından…
‘’Zünnun Mısri
—Kiminle dostluk kurayım? Diyen Yusuf bin Hüseyn’e,
—Kalbinde dünyaya ait bir şeye malik olmayan, senin hiçbir halini ayıplamayan, kendilerine karşı ne kadar çok değişirsen değiş, sana karşı takındıkları tavrı değişmeyenlerle dost ol!
Çünkü dostlara en fazla muhtaç olduğun zaman en çok değiştiğin zamandır! Buyurur.’’
Bir Testi Su – Osman Nuri Topbaş’ın kitabından…
‘Çünkü her baba oğluna bir şeyler öğretmek, ona doğru ve gerçek olanı göstermek ister. Oysa benim sana, düşlerimden başka verebilecek bir şeyim yoktu. O yüzden sana şimdi elinde tuttun garip kitabı verdim. Ama ne yazık ki Dünya’yı gösteremedim. Sana aslında Kâtip Çelebi’nin, Cihannüma adıyla tercüme edip bana bir nüshasını hediye ettiği Atlas Minor gibi bir [...]
‘Çoğu insan gibi, âşıkken ben de iştahtan kesilirim aslında. Garip bir doygunluk yaşarım çünkü. O mutluluk ve heyecan bana o kadar hâkim olur ki ne yemek yiyebilirim, ne sigara içebilirim. Kitap bile okuyamam. Uyuyamam hatta. Ciddi bir konsantrasyon sıkıntısı çekerim. Ama aynı zaman da dünyayı tersine çevirebilecek kadar da güçlü hissederim kendimi. Âşık olduğumda iştahtan [...]
Burada büyü/r/üm ben; orada uyu/r/um; tam da şurada ben ölü/r/üm.
Benim aradığım zıt/lık değil; aradığım uy/um. Çünkü uyum olursa ancak ben bu/yum.
İçimdeki eksik parça başka/yla değil aynı/yla tamamlanır. Ancak o zaman evren aynı/sıyla tamam/dır.
—
Evren’in Günlüğünden…
Biz ve siz. Ne çocukmuşuz.
Buradan bakınca ne kadar mutluymuşuz.
Çoğul sevdalarda koşuyormuşuz.
Nazan Bekiroğlu-Mor Mürekkep
Biz zannediyoruz ki hayatın ağır şartları inişler çıkışlar biz mutlu olmayalım diye var. Öyle zannediyoruz ve öyle zannettiğimiz için de kendimizi her engelin karşısında her eşiğin önünde her duvarın dibinde mutsuz çaresiz ve medetsiz hissediyoruz. Yani yüzemeyeceğimizi su üzerinde kalamayacağımızı zannediyoruz.
Oysa her olayın her nesnenin her zorluğun temelinde bize bir kabiliyet kazandırma hikmeti saklıdır.
Büyük bir [...]
Oysa aşk… “Hani ya olursa” diye niyet ettiğimiz… Hani bir an için çocuksu bir inançla ellerimizi açıp kabule durduğumuz… Bir an için görmüş geçirmiş bir erdemle el uzatıp gönülden vermeye koyulduğumuz…
Aşk…
Bir küçük çıtırtıda eskiye dönmeye hazır, kabuğuna vurulunca içine kaçan kamplumbağa, bir hoyrat ayak sesiyle dikenlerini çıkaran kirpiye döndüğümüz…
Aşk…
Kimbilir hangi savaş yarasıyla hırçınlaşmış, göz gözü [...]
