Büyülü Dokunuş
02/03/12
Adım, adım parmak uçlarını gezdiriyor elimin üstünde minicik
parmak uçlarını. Sanki bir uğur böceği ellerimde geziyor. Dokunuşlara izin
verdiğim sürece, akıcı bir konuşmaya devam ediyor o minik savaşçı. Ne zaman ki
ellerimi çeksem sesi küçülüyor, küçülüyor, küçülüyor ve kayboluyor.
Ondan öğreniyorum,
dokunmak; hayatı güvenle adımlamak olduğunu.
Bir masa da yada çoğu zaman yemek masasında gelip ayağımı
buluyor o minik ayak uçları. Sonra çekiyor, sonra bir daha dokunuyor. Sanki
minik yaramaz bir kediayaklarıma dokunup kaçıyor.
‘benimle oyna, benimle oyna’ der gibi.
Ondan öğreniyorum,
Varlığını öğrenirken, aslında biri ile öğrenildiğini hayatı.
Dokunmanın büyüsünün tadını onlardan öğreniyorum. Dokunmak
bazen debüyülü öğretici.
