Boşluğuma sakladım kimliklerimi
Boşluklarım ben ile kimliklendi… Canım acıyor. İnandığım bütün masallar canımı yakıyor. Elimde ayna düştü. Bin bir parçaya bölündü. Bin bir yüz. Bana ait olan
Bana benzeyen. Ama aslını göstermeyen. Her biri Bir öncekine ihanet eden…
Günlerimi çuvala koydum Bir gün daha Yaşamamak için gidiyorum…
Eskimiş mısralar Dizelerimde Popülerlikten düşmüş şarkılar Dilimde
Zaten benimde Modam çoktan geçti geçmeseydi bırakmazdın beni…
Gözlerini Gözlerimden sildim Ellerini ellerimden Tenini tenimden
Ve Sözlerini Sözlerimden çıkardım Kendimi kendimden çıkartıp gidiyorum…
Ama olmuyor Aynadaki yüz Yabancı Ellerim yabancı Tenim yabancı üşüyorum…
Hiçbir lügatte ki kelime anlatamaz sensizliği Hiçbir resim çizemez Hiçbir bilim
Açıklayamaz Soyut kelimeler Daha da çok üşütüyor Kendimi terk ettiğimden beri
Kimsesizim Zaten sensizliği saymıyorum
Bir daha
Hangi şehirde bulurum
Gözlerini kim bilir…
Hangi kahrolası kasaba
Gamzelerini barındırır
Hangi kıta
Hangi ada
Sıcaklığını saklar
Bilmiyorum
Sanıyorsun ki
Bu koca şehir hasretini taşır
Sanıyorsun ki
Yüreğim bu şehre sığar.
Hadi kendim
Hadi!
Aynalardaki gözlerini sakla
Ellerindeki kırgınları yıka
Gülümse
Gülümse ve unut
Unutmazsan bile
Unutmuş gibi yap
Yoksa
Ömrümüz acıya uğrar
Yoksa bu şehre
Sığamayız… 01.12.2007
***
Fotoğraf: marielle
