Annesinin Pinpirikli Kızı

Ben;

Hiçbir şeye değişmem;

Çıtır, çıtır simit’i ve acılı şalgamı,

‘Simitteki o haylazlık ve şalgamda ki koku insanı nasılda baştan çıkarır.’

Bir öğlen vakti,

Banklarda gazete okuyan emekli amcaları,

Güneşi görünce çimenlere yayılan sevgilileri,

Güvercin kovalayan çocukları,

Kap-kaç avında olduğunu unutup güzel kızları süzen güvenlik görevlileri,

Seni, beni, onu,

Gözlerini kapat yüzünü güneşe ver

Ve hisset yüzünden dolanan güneş ışıklarını

Diyorum ya değişmem diye,

Hayat bundan ibaret;

Yaşamak ve hissetmek…

Kış geldi diyorlar ya ‘yalan’

Gönlün baharsa kış gelse ne yazar?

Kanım kaynıyor, kestane kokusuna,

Ruhum koşuyor güvercinlere yem atanlara…

Havuzundaki çirkin Japon balıklarından,

Kafesindeki tavşanına, simitçinin önündeki papağana,

Yere saçılan susam tanelerine kadar hiç bir şeyi değişmem…

‘Mutluluk küçük ayrıntılar arasında saklı’ diye fısıldadı biri.

Görüyorum, duyuyorum, hissediyorum,

Var olmak, var olana gülümseyebilmek.

Bundan gerisini salıver gitsin…

Bir bankta ayaklarını sallayarak simit yiyen sarılı kız…