Sustum, gece bana sağır olurken. Susuşlarıma sen kadar yalanlar büyüttüm. Annem duağını açtığından beri kaybedilmiş bir umudum var.
Sesin, bahara inat kış, Sesinin sesini açtıkça daha çok üşüyorum.
Ay giydikçe gelinliğini sağır geceye, içimdeki seni bin bir yerinden bıçaklıyorum.

Bir düş büyütüyordum,
Senin bana, benimse sen dışında her şeye sağır olduğum sus mekânlarda.
Bir düş büyütüyordum, alnımın en helal olmuş yanından.
Bir düş…

Sonra fark ettim buz gibi bedeninin acımasızlığını, feri sönmüş gamzelerinin umutsuzluğunu.

Bir düş yalan olur muydu?
‘yalan’ dedi biri,
Öldürdüm… 

Dudaklarımdan çıkardım en güzel düşü,
Kalbime kazınmadan, Öldürdüm…