Aşk Ne ki?

Küçük Hanım’dan,

Haklıydın ‘duyguları doğru zamanda dışarı çıkarmak lazım’ derken. Ve ben beceriksiz olduğumu hep kendime kanıtlayarak bu dediğini hiç beceremedim.

Hep dolu, dolu ama zamansız,

Ne yapabilirdim ki, bu bendim.

Zamansızdım ve dolu doluydum.

Daha dünyaya adımımı atmamdan belli olsa gerek,

7 aya yeni girmişken atmışım kendimi dünyaya.

Hani demiştin, ‘geçmişin kapanmayan sayfalarına inanmak için çok sebep varken, yarınlar için yeni sayfalar açmak güç geliyor bana. Her yeni gün yerini karanlığa bırakınca günahlarıma gözünüz aydın diyorum, çünkü hala aynı şehirdeyim ve bu şehir bana hissettiklerimi yaşatıyor. Günler geçtikçe (…) bazen sayfalarımı karıştırıyorum ve gerçekten üşüyorum bütün kırılganlığımla yarınlarıma yelken açıyorum.’

Hepimiz hem de hepimiz aynıyız. Cam kırıkları deydi mi açık yaraya kaçmak istiyoruz. Kaçılan yerde açık yaraya dokunmuyorlar mı yoksa?

Geçmiş geçemeyen.

Geçmiş neden geçmez ki şimdinin sahnesinden?

İnsanın hamuruna ‘unutmak’ eklenmişken, bu eklenmişliğe neden hep inat eder unutmayız ki?

Bilmiyorum. her şeyi bilmek istemediğim gibi.

Aşk… Karmaşık… Karmakarışık.

Sonu gelmez bir iç savaş.

Aşk bir bütünken, bir tam iken, neden en çok acı veren bir parçasını alıp yüreğimizi acıya gebe bırakırız?

O parçayı parçalayıp neden hep bir başka parçasıyla kendimizi aynasında görmek isteriz ki?

Yoksa aşk, bir bütünden çok parça mıdır?

He?

Zamansızın…

***
Fotoğraf: Marcin Stawiarz