Aldırmadan

Gecemin ince Hüznü,

Bu günlerde Ay’ın büyüsüne kapılıyorum. O da nispet yapar gibi gece yarısı o kadar cilve yapmasın bana. Tülleri aralayıp başımı gökyüzüne çevirirken, kapılıyorum işte. Hafiften üşümeye aldırmadan, saçımdan düşen tokaya, saçlarımın dağılmasına, halının ayaklarımı gıdıklamasına aldırmadan… Aldırmadan, susarak kapılıyorum işte.

İçimden taşanları hiç mi hiç bilmeden seni düşünürken, sen bana aldırmadan, Hatırlarken, içimin yanmasına aldırmadan. Senin bana uzak düşmene aldırmadan, avucumda ki yalnız kırışıklıklara aldırmadan, aldırmadan geceye doluyorum işte.

Geride bıraktığım tenimin izlerine aldırmadan, sokaklara düşen bakışlarımın buğusuna aldırmadan, ayaklarımın geri, geri gitmesine aldırmadan, gökyüzüne kafamı kaldırıp ‘of’ derken aldırmadan…

Aldırmadan işte…

İkimize ait şarkıların arasından, sana dair yazılmış cümlelerimin, hayallerimin arasından,

Hani diyordun ya ‘içinde senden de öte bir dünya var’ gibi cümlelerinin arasından,

Koca, koca şehirlerimizin, dokunuşların, sıcaklığının,

‘gülüm’ gibi iki heceden taşan anlamların arasından, yatağımın, yastığımın arasından,

Bir rüzgâr geçti,

Tarifi bile imkânı olmayan bir uğultu,

Bir rüzgâr geçti sen ile benim aramdan,

Rüzgâr ve biz,

Bir rüzgâr geçti işte…

Şimdi,

Balık denizsiz kaldı,

Deniz ise balıksız…

Şimdi,

Balık ölü denizlere,

Deniz yeni balıklara gebe…

(Üç noktadan öte gitmeyen bir sevda. Virgüllerle ayırdık, her cümlenin sonuna bir virgül koyduk. Oysa bazen bir hayata bile nokta koymak gerekir. O hayata yeniden, yeniden başlamak, yaşamak için. O kadar virgülle ayırdık ki bu dokunuşları, virgüllerin yüzüne bakamaz olduk ve en büyük noktayı koyduk yani ölümü…)

Telaşımın herhangi bir anından…