Ah Bir Ateş Ver
Bazı anılar çok can yakar bilirsiniz. Bazıları da insana güç verir. Bir anıdan geçmeyi hiç beceremedim, ellerime hep kırgınlıklar, hep öfkeler bulaştı. Bazılarının anları o kadar sıcak ki dokununca ellerim yanıyor. Anılar çekmece mi boşaltmaya da kıyamıyorum nedense. Gecenin bir yarısı kilitli çekmeceyi açıp, izliyorum onları. Kimi kırgın kimi ökeli kimi vurdumduymaz, İçimde ki çocuk adım, adım küçülürken, anılarım adım, adım büyüyor. Bilmediklerimin arasına bir bilinmeyen daha; küçük bir dokunuş neden hayatımız boyunca vazgeçilmez kılar o anı?
Ege Türkülerini çok severim ben, ama nedense dinlediklerimin arasında pek yoktur. İlla penceremi açtığımda, usul, usul odama bir rüzgârla giriverecek ve sıkıca saracak beni… Ansızın dalacak bana, alıp kaçıracak hiç ummadığım yerlere.
Neden; bazı şeyler hayatımızda yeri, ağırlığı tüy kadarken, bıraktığı etki uzun sürer ve ağrısı yüreği rahatsız eder ki?
‘Ah bir ateş ver, cigaramı yakayım’
‘Sen sallan gel, ben boyuna bakayım’
