‘Neler geçip gidiyor.’ dedirttiriyor şu zaman insana. Zaman mı sadece? Rüzgârla dağılmış saçlar, yolunu kaybetmiş kaşlar, unutmayı bile unutmuş dudaklar…
‘Neler geçip gidiyor’ dedirttiriyor şu akıp giden zaman.
Aynalar şahit, ten öğretmen. Her gün geçtiğin mekânlar yabancı. Çocukluk uzak.
‘Vay be’ dedirtip geçtiriyor işte zaman.
Fotoğraf: Vaggelis Fragiadakis
Senin garip hayallerin oldu mu? Hani olmaz dediklerinden.
Senin garip arzu ettiklerin oldu mu? Hani ‘ya bir git’ dediklerinden.
Senin garip ulaşmak istediğin şehirlerin oldu mu? Hani ‘nerde?’ dediklerinden.
Şimdi benim var. İnanmıyorlar. Olacağını ummuyorlar.
Ne garip ben inanıyorum…
Fotoğraf: Vaggelis Fragiadakis
Ne garip bir şeysin sen ey Kalp. Canımı sıkıyorsun sürekli. Bir ordasın bir burada.
Durulmak nedir bilmez misin? Pencereni açana doğmak zorunda mısın? Yağmur yağıyor otur pencereden izle dışarıdaki hayatı. Yok, efendim dalacak bizim bu Kalp yağmura.
Bir gülene on gönül verecek. Susana konuşacak, ağlayana gülecek. Ne garip bir şeysin ey Kalp? Artık sus!
Fotoğraf: Vaggelis Fragiadakis
Onun maillerini okumak neden bu kadar güzel olur ki?
‘’Ne zaman mandalina kokusu duysam aklıma ilkokul zamanları gelir. Aylardan Ekim-Kasım, başlamıştır ilk mandalinalar evleri şereflendirmeye. Anneler sıkı sıkı tembihleyip koyarlar beslenme çantalarına. Bunlar mutlaka bitecek. Hele bir de seviyorsan mandalinayı zaten can atarsın yemek için. Avucunda sıkı sıkı tutar sınıf kapısının kenarında duran çöp kutusuna yüzünü [...]
Cebimde arıyorum gülüşlerimi, düşürmüşüm.
İstanbul özlenmez mi dedi. Özlenir, valla özlenir.
Rüzgârlar utanıyormuş şimdi, karda dağıtmış kendini yollara.
Düşüme girdi bir karabasan uyutmuyor, tavana tırmanıp oyun istiyor benden.
Ben ise… Ben ise…
Aman, aman yar…
Ne yazındın? Bilmem.
Sevgili Dost,
Gece uzundu, dökülmek, serpilmek, güzelleşmek iyi geldi.
Yorgundum dinlendim. Dalgalıydım biraz duruldum. Soruluydum biraz cevaplandım.
Bazen insan sustuğu kadar konuşmak istiyor, uyuduğu kadar uyanmak,
Sevdiği kadar sevilmek. Çoğu zaman bulamadığını biliyorum ama yinede umudunu bırakmıyor insan. Ne garip şu insanoğlu!
İrademi kaybetmişim, kimliğimi, kişiliğimi, benliğimi. Ve en çok da o saf tebessümlerimi. Çok şeyimi kaybettiğimi bu hafta [...]
Özledim işte.
Yağmurun bir anda toprağa düşmesi gibi,
Gökyüzünün renkten renge girmesi gibi.
Özledim. Taa şuradan, kalbimin ortasından. Ortasında sen, senin içinde yine ben…
Senden çıkıp, bana gelesiye kadar bütün yollarda. İzlediğim her surette. İdrak ettiğim her manada.
Yol uzun, anlam katı. Bulamadıklarımla sen, bulduklarımla ben. O kadar kayboluyoruz ki evrende… Edepten mana çıkıyor, mana da sen. Karanlıktan, kayboluş çıkıyor. [...]
İstanbul geceleri…
Peltek dilli bir çocuğun hangi rüyasına saklandın?
Kurumuş bir uzaklıktan ne fayda var ki bu uzaklığı uzatıyorsun?
Görmüyor musun sızlıyor sol yanım.
Avuçlarımda ki dua,
Söylenmeyen sözüm,
Görüyor musun kalbim firari…
Fotoğraf: norah-m
‘Dünya batıp giden bir aydınlıktı. Geçiveren bir gölge, yıkılıveren bir direkti. Dünya meşakkatli bir yoldu. Görünüşü ise hoştu. Bu yüzden insanı helak ediyordu.’
Mustafa Ulusoy – Nietzsche ve Babaannem kitabından…
O gün Neslihan hoca ne güzel dedi: ‘Aşk haddi aşmamak demektir. Züleyha nefsi ile Yusuf as’a sahip olamadı, ne zaman gerçek, hakiki aşkı öğrendi o zaman kavuştu Züleyha Yusuf’a…’’
Ne kötü âşıktım da aşmıştım haddimi. Edepsizlik çukurunda boğulmuştum.
Daha kendimi tanımazken, başkasını tanıdığım gafletine düşmüştüm.
