Şimdi kalbini aç ve beni dinle.
Dün burada biri öldü. Kim olduğu, yakın uzak, tanıdık yabancı olduğu hiç önemli değil. Öldü işte. Buraya kadarmış diyerek çekti gitti teniyle. Artık bu fani dünyada sevdiklerinin hayatında, sevinçlerinde, kızgınlıklarında olmayacak. Her gün alışveriş yaptığı bakkala uğramayacak ayakları. Kokusu her gün geçtiği sokağa yayılmayacak, akşamüzeri çay demlenmiş türkülerle dalmayacak uzun [...]
Biz zannediyoruz ki hayatın ağır şartları inişler çıkışlar biz mutlu olmayalım diye var. Öyle zannediyoruz ve öyle zannettiğimiz için de kendimizi her engelin karşısında her eşiğin önünde her duvarın dibinde mutsuz çaresiz ve medetsiz hissediyoruz. Yani yüzemeyeceğimizi su üzerinde kalamayacağımızı zannediyoruz.
Oysa her olayın her nesnenin her zorluğun temelinde bize bir kabiliyet kazandırma hikmeti saklıdır.
Büyük bir [...]
Oysa aşk… “Hani ya olursa” diye niyet ettiğimiz… Hani bir an için çocuksu bir inançla ellerimizi açıp kabule durduğumuz… Bir an için görmüş geçirmiş bir erdemle el uzatıp gönülden vermeye koyulduğumuz…
Aşk…
Bir küçük çıtırtıda eskiye dönmeye hazır, kabuğuna vurulunca içine kaçan kamplumbağa, bir hoyrat ayak sesiyle dikenlerini çıkaran kirpiye döndüğümüz…
Aşk…
Kimbilir hangi savaş yarasıyla hırçınlaşmış, göz gözü [...]
Denizkızı sandı beni, birde yüzgeçlerimin rengini sordu.
Yabancı kesin bu, buraların yabancısı.
‘Yabancı dille yazılmış bir hikâyeyim sana’ dedim
‘anlamazsın, anlayamazsın’ dedim,
Yinede inat etti ‘okumak istiyorum’ dedi.
‘martılar öpsün inadını.’ dedim,
‘martılar savaş mıdır?’ demez mi?
Kızdım, ama belli etmedim. Hiç martılar savaş olur mu?
‘barıştır’ dedim. İnandı.
Sarılmak istediğini söyledi,
‘hatırladım sen çocukluğumda kulağıma kiraz takan çilli çocuksun değil mi?’ [...]
Ne zaman Mavi Radyoyu duysam/dinlesem; o spor merkezi gelir aklımın köşesine oturur. Şimdi yıllar sonra/o kadar yaşanmışlıktan sonra/ Mavi Radyo’yu yeniden buldum.
İlk duyduğumda aşk acısını anlamını öğreniyordum-oysa öğrenilmezmiş.
Cezmi Ersöz’ün kitaplarını keşfediyor,
İpek Olgun’un kitaplarını raflara çoktan kaldırmıştım-büyümüştüm ya!
Gelecek sene İclal Aydın kitaplarıyla tanışacağımdan habersiz,
Dostoyevski - Budala kitabını bir gecede bitirmiş -sabah sınavlardan sıfır çekmiştim.
Körkütük Ajda [...]
Güzel bahçeli bir ilkokulun penceresinden
dünyaya,
hayret, hasret ve biraz da
bayat bayram şekeri kederiyle bakan,
aklı cambaz, yanağı al,
sesi çilek aroması
bir çocuk oturuyor
gözlerinde…
Yılmaz Erdoğan
—
–
Fotoğraflar: Ohnurre
Sevgili Adını Kaybetmiş Adam;
Bugünün ilk dakikalarında düştün geceme. Teoman Uçurtmaları söylerken, yıldızlar gecenin hüznünden kaçarken, ben kendimden saklanırken, sen düştün aklıma. Sen hiç peçeteden mektup aldın mı? Bakışlarını kuşlar yemesin diye dua ettim. Benim ayak izlerimi babam kendi başına kararlar verirken, çaldı. Annem beni dizinde uyuttu… Uyudum uyandım. Sonra peçeteden mektup yazdım sana.
Rahmime düşmüşsün galiba. [...]
Solda Zeytin ağacıyla, işte Ege. Ağır, bol güleç.
Arkada Nar ağacı ve Asmayla Akdeniz. Suskun, hüzünlü, dobra dobra.
İşte batıda, rüzgârıyla kara kara bulutları ve çay kokusu ile Karadeniz.
Sağdan geliyor taş ocaklarından sıcak ekmek kokusu, utangaç kaysı rengi, ayak yalın top peşinde koşan çocuklar ile Doğu…
İşte tamda burada saçlarımda zeytin dalları, yanaklarımda kaysı rengi, gözlerimde bulutlarım, [...]
Posta kutumda güzel bir mail;
’’Dün akşam bir düğündeydim. Nikâh şekeri dağıttılar. Böyle kelebekli, taşlı, parlak tüllü falan. Çok hoşuma gitti. Sonra bir baktım ortasında yine tüle sarılmış badem şekeri var. O an düşündüm çocukken nikâh şekeri aynı zamanda içinden çıkacak badem şekeri anlamına geliyordu. Ki ben çocukluğumu korumaya çalışan bir insan olduğumu düşünürken unutuvermişim baden [...]
Gözlerinde bir yanı çökmüş tahta bir köy evi taşır gibisin.
Ellerinde hasadı gecikmiş başak tarlası.
Daha çözemedim hangi köy ikliminden gelmesin?
Açlıktan, savaştan ölen,
Hangi çocuğun kaderine ağlıyor dudağının kenarındaki yas’lı ben?
Yüzünde su lekeleri var? Hangi haritadan çaldın?
Bir ah! Bir ah daha! Bir daha…
Gelecek olan, gelecek. Ağır bir yangın gibi geliyor sanki. Ağır ve umursamaz. [...]
