My Blueberry Nights Film’inden;

Sevgili Jeremy’i,

Son birkaç gündür insanlara güvenmemeyi öğreniyordum. Bu dersten kaldığıma seviniyorum. Bazen karşımızdakini bir ayna yerine koyarız. Bizi tanımlaması, kim olduğumuzu söylemesi için. Ve karşımda gördüğüm her yansımada, biraz daha Elizabeth oluyorum.

Bu noktaya gelmem yaklaşık bir yıl sürdü. Ama karşıdan karşıya geçmek o kadar da zor değilmiş. Önemli olan seni karşı kaldırımda kimin beklediğiymiş.

‘Yarım kalan şarkılarım, yarım kalan filmlerim, yarım kalan kitaplarım, yarım kalan ‘dostluklarım,’

‘Bir gün gelecek, bütün yarım kalmışlar bir araya gelip, hesaplar dürülüp kapanacak,’ ‘biliyorum…’

Annemin Antalya seferlerine (kardeşimin doğumu için) başladığında beri, evde ‘anne yarısılık’ oyunlarına başlamış bulunuyorum. On beş gündür hatunumuz evde olmayınca, bütün sorumluluklar kime? Tabii ki evin büyük hatununa düşer. Yani bana.

Üyelerimizi sayıyorum efendim; baba paşa, hala hanımefendi, 3 numaralı kardeş hatun, 4 numaralı Adana beyefendisi, ee elebaşları ben efendim. Şimdiye kadar hep okul, iş hayatında ve ev hayatı pek yaşamayan ben hatun bu durumda ne yapar?

Ki anne hatunun ne zaman geleceği bilinmemekle beraber, büyük ihtimalle kırk, kırk beş günlük süre zarfından önce gelme ihtimali olmazsa birde.

Ev düzenini sağlayacağım derken evi batırma eylemleri,

Çamaşırları yıkama, kurutma, ütüleme giyime hazır hale getirmeye çalışırken, beyazlara renklilere, renklileri beyazlara karıştırma eylemler, (yahu benim suçum değil, karışmış işte aralarına  )

Yemek pişirme esnasında, yemeği yakma, tadına yeni tatlarla yenmeyecek hale getirmeler, saatine yetiştirememe eylemleri,

Abla kitabım nerde, abla ayakkabım nerde, abla kazağım nerde, (yaktım hepsini)

Sıdıka yemek hazır değil mi? (tüp bitti) Sıdıka gömlekler nerde? (dilenciye verdim)

Sıdıka tespihim nerde? (pilavın içine nohut niyetine koydum) Sıdıka banyonun anahtarı nerde? (evi satılığa çıkardım)

Sıdıka elektrik süpürgesini kapat, başım şişti. (Kapanmıyor kapama düğmesi bozulmuş, fişte yapışmış pirize)

Mutfağa girerken lütfen burun maskesi takalım, herhangi zehirlenmeye karşı.

Çamaşırların rengine takılmayalım fazla, arada olur böyle haller, büyüyor efendim kızımız.

Bana biri, ev kadınlarının işi ‘sabahtan akşama kadar yatmak’ derse, kafasını elektrik süpürgesinde temizlerim ona göre.

Mesai saatleri sabah 06.00-23.00.

Bekleriz efendim.

Ah Nazan Öncel ah! ‘Nazan Öncel – Pollyanna’ tavsiye ederiz, bu kadar kargaşa arasında,

‘Deliriyorum, çok çocuksun çok, git oyna çocuk…’

‘Mutluluk oyunları, sırları, duyumlarım, içimdeki çocuğu rahat bırak, yıkılsın duvarları’

‘Ağlama çocuk, Pollyanna ahh görüyorsun ya, Pollyanna ahh böyledir dünya,’

‘Bu kadar ceza senide bozar, beni de bozar, herkesi bozar. bu kadar acı yaza da yeter kışa’ ‘da yere topuna yeter.’

‘Unutma çocuk’

***
Fotoğraf: Bernie

Güllerin içinden onun el yazısı çıkıyor:

 “Çiçekleri aldığın zaman asla unutmayacağımıza söz verdiğimiz şarkıyı duyacaksın. Uzaklıkların bir anlamı yok… Eğer gerçekten de aramızda, senin bir keresinde söylediğin gibi gizemli bir bağ varsa, onu taşıyacağını sandığım bu güzel şarkıyı dinle… Seni bana getirdiği gibi beni de sana getirsin. Ne düşündüğünü bilmiyorum. Ama nereye gidersen git peşinden geleceğimi bil. Bazı rastlantılar alın-yazısından başka bir şey değildir ve söyle bana onu kim değiştirebilir? “

Elbette ezberimde.

Bütün yazdıkları gibi… Bütün buluşmalar gibi… Bütün tarihler, bütün yerler, bütün telefonlar gibi…

Kadınlar unutmaz.

Ve gerçekten de bazı rastlantılar alınyazımdan, hayatın bize beklenmedik bir hediyesinden başka ne olabilir?

Bilemeyeceğimiz, asla anlayamayacağımız şey, yazgımızın neden böyle olduğu, neden bizi bambaşka bir yere taşıyabilecekken, tam olarak bilemediğimiz küçük bir ayrıntının, beklenmedik bir sürprizin, kaderin küçük oyununun bizi hiç ummadığımız bir yere atı verdiği… O birkaç saniyelik hayat diliminin bütün bir ömrü nasıl belirlediği…

Ne garip bir oyun!

Kürşat Başar – Başucumdaki Müzik

***
Fotoğraf: marielle