‘kararlıyım’ dedim.

Salonun ortasına sanki bomba düştü. Kocaman bir boşluktu herkesi herkesten ayıran. Derin bir sessizlik, o boşlukta klavyelerin savaşı vardı. İlk defa bu kadar çok korkuyordum. Elimin ayağımın titremesinden kalbim düşecek ve paramparça olacaktı sanki.

‘daha fazla mutsuz olmak istemiyorum’ dedim.

Bunu duyan herkesin suratı düştü. Sanki gizli bir gerçeği halı altından çıkartıp karşılarına yani duvara asmıştım. Üstü örtülen mutluluk oyununu bozup, mutsuzum, mutsuzuz çığlıklarına cımbızla kulaklarına atmıştım. Gerçekleri saklama gibi olağanüstü bir durumumuz vardı unuttum!

Ogün babamla E–5 yolu üzerinde otobüs yâda taksi beklerken eve gitmek için, ilk kez bu kadar sert ve yüksek sesle konuşmuştum. Ben bile ürkmüştüm.

‘neden anlamak istemiyorsun, mutsuzum diyorum’

Bunun üzerine saatlerce susması ve derinine dönmesi

‘sende mi baba gerçekleri saklıyorsun kendinden’ dememe sebep oldu.

45 dakika geçti. Kocaman odada tek kalmışçasına her şey boşlukta sallanıyordu sanki. O sessizlikte, o koca boşlukta ben ölmüştüm, yâda birileri beni öldürmüştü ne fark eder ki?

Bu kadar yüksek sesle ilan etmem mutsuzluğumu, demek ki artık limitimin dolduğunu gösteriyordu. Bir şeyleri yer değiştirmek değil artık düpedüz değiştirme, zamanı gelmişti. Yeniden ‘en karanlık zaman şafak vaktidir’ sözünü hatırlayıp şafak vaktini getirme isteğimi durduramıyordum. Bunun içindi demek ki bu kadar cesaret.

Başkalarının kurduğu saatlerimi bozup atma zamanı, yüzümün ölü yarasını def etme zamanı. Nasıl birikmişti bunca mutsuzluk, mutlu pozlarına yatışımda artık işe yaramaz olmuştu. Bu maskeyle aynada nasıl gülmüşüm kendime?

O hayalini kurduğum mutluluk ülkesi,

Sanki haritadan silinmişti. Parmaklarımla izleyişim geldi aklıma, şimdi koysam parmağımı tekrar haritaya,

O silinmiş ülkeyi bulabilir miyim?

Adını mırıldandığım zamanlar,

Sandığım? Sandığım nerde benim?

Boğazım yanıyor. Sıkıntım hemen boğazıma vurdu. Bir saat oldu nerde ise. Kimseden ses çıkmıyor. Her sabah boş yere konuşmaktan yarışan onlar değil miydi? Şimdi mutsuzluğumu bitirmek istiyorum dediğimde neden sesleri çıkmıyor, neden bir Allah’ın kulunun kuracak bir cümlesi yok? Hepiniz mi ört pas ediyordunuz mutsuzluğunuzu? Yakalarından tutsam, ama korkuyorum. Her sabah sıcak ekmek kokusunu paylaştığım insanların buz gibi olmalarından.

…

Akşam özüm gibi sevdiğim biriyle buluştum.

‘hiç değişmemişsin’ dedi. (biliyorum dış görünüş açısından dediğini) ama ben kendimi değişmiş görüyordum, ellerime baktığımda en çokta. Bu aynada ki gözler sonra. Bıdı, bıdı çenem hiç durmadı. Sanki bir an sussam, etraf sessizliğe boğulacak ve ben papağan gibi ‘çok özlemişim sizi çok özlemişim sizi’ diye bağıracaktım. Sesimden korktum.

‘biraz olgunlaşmışsın’ dedi.

Her zaman karşısında çocuk gibi hisseden ben şimdi kocaman biri gibi hissediyordum kendimi. Artık kendi kurallarını sabitlemiş, istediği şeyler için sesini yükselten…

…

Sanki deniz fenerini bulmuş balıkçı edasında bakınırken, iki saat geçti. ‘asabiyim ben’ modundan çıkmaya başladım. Deniz fenerini buldum, ona koşuyorum.

Artık gecemden hayalet korsan gemileri geçmeyecek. Kaç gündür bölük pörçük uyku aralarında gördüğüm, ‘terlik, sandalet’leri (çünkü rüya dilinde anlamı ‘darlıkmış’) görmeyeceğim için seviniyorum galiba. İki kere hapşırdım galiba bu rahatlamanın işareti.

Bugün hangi kitabı açtıysam ‘ne gelecek bahtıma’ diye,

Her seferinde şairler ‘balıklardan’ bahsetti. Balığın anlamı ‘kısmetti’ dimi? Böyle şeylere inanasım geldi bir an.

İliklerime kadar ısınıyorum dakikalar geçtikçe. Sanki senelerdir Sibirya ikliminde yaşamış ardından Afrika güneşine geçiş yapmış gibiydim. Güneşi görünce yavaş, yavaş erimeye başladım, buharlaşır mıyım ki?

Of bu eriyiş,

İşte kendine geliş.

Nerde, nasıl yaşamıştım bu dondurucu iklimde. Pusulam bile donmuşken, bu yol alış nereyeydi ya?

‘körüm, körüm gel de donduğunda yaptığın hataları gör’’

Kalbim… Eriyor gibi sanki…

Tozlu zamanın arasından biri;

‘iyi gördüm seni’ dedi.

‘iyiyim artık, güneş parlıyor sanki.’ Dedim

Gözlerim dalıyor uzak ve dört saat önce yaşanan her şeye. ‘artık uzak her şey’ diye anlam taşıyan gülümsemeler takıyorum dudak boşluklarıma. Iskaladığım, yaşayamadığım her şeye ‘beni bekleyin’ diyerek bakıp gülüyorum.

‘bitti’

‘bitirdim’

‘mutsuzluğa sürükleyen o beni öldürdüm’

‘mutsuzluğu o haritadan sildim’

Yüksek sesle söylüyorum bunu kendime. Fısıldamalarda tarih. Delicesine bağırıyorum. Duy beni ben.

Rüzgârgülünün sesi duyuluyor, dalgalar kayalara vuruyor. Bir balıkçı bağırıyor;

‘millet şafak sökmeden dönelim, daha yaşanacaklar için hazırlık yapacağız…’’

İçim ısınıyor…

Uzun süredir, hüzün vardı içimde dışında. Çevreye verdiğim hüzünden ve bu sıcakta yarattığım hararetten dolayı özür dilerim. Geçmişin kapısını kapattım artık.

”Burası mis gibi yağmur kokuyor, bugün plaklarda yağmurun sesi, koş, çamura bulanalım…”

En çok ayçiçekleri sevindi galiba yağmurun yağışına. Kafam E-5 yolu. Yol kenarlarına çiçekçi çingeneler sıralanmış yine. Yağmur sonrası kadınları onlar. Yağmur toprağına kavuşunca, su altına sakladığım düşlerimi çıkardım. Öptüm parmak uçlarından. Yollarda kendimi görüyorum, göz kırpıp yıldızlarımı göndeririyorum…

Ayçieçeklerinden sonra çamaşır ipleri sevinmişlerdi en çok yağmura. En son saçaklara sığınırken, maşalarla dans ediyorlardı herşeyi unutmuşçasına. Mavi, kırmızı, turuncu, pembe çamaşır iplerine tam tamına 10 tane maşa eşlik ediyor. Aklımı maviye, kalbimi kırmızıya astım. Turuncu ve pembeyide sana ayırdım. Dans edeceğiz gel dünya telaşlarımızı unutup.

Güvercinler ıslanmaya aldırmıyorlar…
Onu bunu bırakta en çok ben sevindim aslında…

Dün Adana’ya yağmur yağdı…

Bu gece kediler koşuyor, evler daha şen sanki. Uzun süredir balkonumdan yasemin kokusu gelmiyordu. Çıktım geceye. Gözlerimi kapatıp yüzümü geceye çevirdim. Kokladım geceyi, iliklerime çektim. Bilmiyordun bu gece sen kokuyordu.

İçimi gıdıklıyor asma yaprakları, gecenin buğusu boynumu öpüp geçiyor. Delikanlılar sıralanmış yine, acılarına tütün sarıyor. Bu gece ay sanki kırmızı kokuyor. Televizyonlarda gece ölüm haberleri. Ben balkonda sen ömrümde. Ben senin bilmediğin bir şehirde. Geceye çiçekli oyalar örüyorum, ruhumda doğan her yeni umut için. Senli düşlerim için. Bugün diyorum düşlerim eflatun kokuyor.

‘’Boğazında düğümlenen hıçkırık olayım/Unutma beni, unutama beni
Gözünden damlayamayan göz yaşın olayım/Unutma beni, unutama beni
Gölgen gibi adım adım/Her solukta benim adım/Ben nasıl ki unutmadım
Sende unutma beni, unutama beni’’

Alnımı alnına dayadım, gülüşünü gülüşüme. Sen hayatımın valsı. Neden elin bulunmaz elimde? Neden ruhun… derin bir nefes alış. boş ver.

Sana yazmadığımda bütün düşlerim kirleniyor. Sana yazmayınca, annemin yası rüzgarda yayılıyor.

Bir balık kayıyor düşlerimden, örselenmiş bir sevda…

Adına sustuğum Adam,

Şehrin kapılarını tutun, pencereleri kapatın yoksa ruhum ona kaçacak. Aklım firarda, onun yanında arayın!
Kaçıncı sayfada bıraktım sesini hatırlamıyorum. Arasına gülüşünle ayraç koydum mu onu da bilmiyorum. Bildiğim; aynı yoldayken, başka yollarda adını bilmediğim mevsimlere gebe kalman. Ağladım/
Söyleyin o baharlara cemre düşürmesinler artık gönlüme,
Söyleyin yaza yağmasın artık gönlüme.
Gözyaşlarımın tuzunu yanağında unuttum, hatırladın mı?
Adına sustuğum adam/ ruhuma neden uzaksın?
Düşmüş yüzüm avuçlarına mı sığmaz artık?
Adına yazdığım Nisan harflerimi saklamıştım sayfalarda, uzun zamandır tozlanmıştı. Çıkardım, yıkadım. ‘gülüm’ dediğin yerden uzanıp öptüm.
Dudağının kenarında unutulmuş Nisan kokusunu hissetmedin mi?

Bir düş olmak istiyorum ben bugün.
Güvercinden kanatlarım olsun.
Yüzüğümden, o ufacık daire içinden gökyüzüne bakarken,
Dar geldim kendime.
Ayaklarımı salladım, bankta tek başına kalmış çocuk gibi.
Son dedim; Uçmak istiyorum.

Ağustos,
Hadi beni kendine sakla.
Ağustos böceği olup uyumak, dere kenarında şarkı söylemek.
Varsın adım tembel kalsın razıyım ben.
Tarladaki çatlaklar arasında karınca olmak.
Elma,
Kabuğun olayım beni sar.
Köyümdeki kimsesiz mezar, sana şafak vaktinde nergis olayım.
Adını bilmediğim çocukların ellerinden tutsam bugün,
Bir düş olabilir miyim?

Düşüncelerim firarda bugünlerde, aynı ben kırk yerde.
Anladım insan sabit bir yerde bile kırk düşten geçebiliyormuş.

”Cırcır böcekleri ötüyor, sokak turuncu. Gök uçuk mavi ama siyaha çalıyor arada. Pencereden sarkıyorum… Ve ben kimsenin umurunda değilim.” dedi kız çocuğu. Onun tarafından umursanmak, sevilmek, kanayan yanlarını sardırmak istiyordu.” 

”Gel. Bir kişil yer var burda.” dedi adam.

”Gelsemde o parktanda kovulurum…” dedi korkak kız çocuğu.

”O kadar yaramaz mısın?’

”Hayır o kadar suskunum…”

”Sinema olsun senin adın. Park değil. Bir aşk filmi oynasın.”

”Gözlerinle sevmeyi ve sahip olmayı başarabilecek misin? Film biterse ya?”

”Etkisinden kalırım. Sinekleri anlatsana bana”

”Sinekler… Sevilmediklerinden bu kadar can yakarlar, sevilmediklerinden bu kadar vızıldarlar. Tenini emmeleri içindeki sevgini alıp yetinmektir aslında. Kimse onları sevmez. Benide sevmiyorlar. Sinekler tenimde kırmızı leke oluşturuyorlar. Bende onları çay bardaklarına hapsediyorum. Neden sordun?”

”Birşeylere kattığın anlamları seviyorum.”
”İyi bir kızsın sen. Neden bir sevgilin yok. Adı Hayat olan? Bir odunu sadece odun görmeyip baston olunca, bir yaşlı teyzeyle dost olacağını bilmek gibi. Renklerin var senin, belki ucu kırık ama açılmayı bekleyen boya kalemlerin. Boya kitabı hayat, seni bekliyor..”

”Hayat? Rengi kirlenir…””Ya senin? Sevgilin yok mu?”

”Var tabi hep düşüme düşen.”

”Düşüne düşene sahip olmak her zaman zordur. Uykun geldi ise susbilirim…”

”Ve sen konuştukça ben susabilirim, iyi geceler. Sevgilime sözüm var buluşacağız. Gece bitmeden yetişeyim.”

”İyi geceler. Selam söyle düşüne. Benim yerimede öpsün çukurundan(gamzenden)” kırılıyor kız kavuşmaya gittiğin ben olmalıydım dedi içinden.

”Boyalarınla oyna. Yalnız bırakma onları. İşe yaramazlarsa küserler…”

”Boyalarım yok benim…” küstü geceye, adama. Kıskandı düşü.

”Aptal olduğumu bilmiyordum?”

”Nerden çıktı?”

”Gecemin rengi nerden geldi? Hayal mi görüyorum. Gerçek olmayan sen misin yoksa?”

”Ben… Bilmiyorum. Belkide koca bir yalancıyım. Düşün bekler.”

”Benimle yada seninle, gece ile yada turuncu ışıklarla ilgili. Film, resim yada kadın. Islak saç yada nefes. Güzel kapanış istiyorum. Düşüme okuyacağım…’

”Köpekler havlamaya başladı. Ayaklarımı ayaklarının arasına aldın. Biliyor musun bugün hiç bebek ağlaması bölmedi geceyi. Çukurunu öpüyor. Bu neydi diyor adam ”Boyalarım. Sensin aslında.” Gülüyor adam ıslak saçlarını kokluyor kız çocuğunun. ”Sende biliyorsun, düşüm sensin aslında. İyi geceler kadınım…”

Zamansız büyüdüm galiba.

Daha trenlerden atlayıp gelincik tarlasına dalacaktım. Papatyalardan taç yapacaktım.

Üstümdekilerle dereye atlayıp balık tutamamanın keyfine varacak,

Eve gittiğimde annemden gizlenmenin telaşını yaşayacaktım.

Ekmek arası domatesler biraz daha tat verecekti, tadını unutmuş dilime.

Balonları sadece düğünlerde kullanmayacaktım. Onlar gökyüzüne yakışır diye bırakacaktım.

Zamansız büyüdüm galiba biraz.

Suretim otobüs camlarında takılı kalmış işe koşturur,

Aslım trenden atlamış gelincik tarlalarında…

Hadi bir dilek tut…
Dedim,

”Çocukluğumu istiyorum, kırmızı küflenmiş bisikletimi. Mahallemde erkek arkadaşım olmadığı için ip atlayarak büyüdüğüm ve kadınları bu kadar iyi tanımama vesile olan kızları istiyorum. Oya örmeğe çalıştığım çivimi =) Erik çaldığım bahçeleri, orman üzümlerini, plastik jopla beni iyice benzeten bekçiyi ve en masum çağımda aşk ile tanıştığım küçük kadınlarımı. Bide bir kez olsun düş olup dalmanı istiyorum her hangi geceme. Ve o gecede hiç bir karabasanın beni rahatsız etmemesini…”

Dedi…

Arada kafamı kaldırıyorum, (hani şu evraklar arasında sıkışmış kafamı) bir kaç masa, arı gibi çalışan (ama arının aldığı tadı bile alamayan) insanlarla iç içeyim. Bir kedi gibi bakıyorum herşeye, korkak anlamsız. Duruyorum (bir kaşımı kaldırıp) ”Benim burda ne işim var?” diyorum.
Hakket benim burda ne işim var. Yüreğimdeki çocuğuda alıp yalın ayak yürüyerek uzaklaşmalıyım bu mahalleden, bu caddeden, bu şehirden…
Kendime pamuk şekeri ısmarlayıp, bulutlara uzanmalıyım.
”Benim burda ne işim var?”
Sus, otur işinin başına başını evraklarına göm.