Annesinin Pinpirikli Kızı

Yazmaktan ‘vazgeçtiğim’ anlar oluyor bazen,
Hani o ‘yazmak sihrinin’ oluşturduğu bulutu ‘yırtıp’ kaçtığım anlar.  Ve –susmak- için bir sürü –nedenler- sıraladığım anlar.
Nedenlerime bile –neden diye –soramadığım- zamanlar. 
Kendimden kaçıp, kaçıp-
-Karanfil kokularına- sığındığım zamanlar Bildiğim,
Öğrendiğim,
Ezberlediğim
Yâda zorla ezberletildiğim.
Her şeyin –yalan- olduğunu yeniden, yeniden -anladığım-
-Kandırma- zamanları… 
… 
Bugünlerde ruhumun kimsesi yok/kimsesiz.
Susuşlarım bile
Nedenlerim bile kimsesiz…  Hadi uyandır beni -bu kaçıştan-
Hadi tut elimden –çek- beni [...]

30 MART 2008 PAZAR…/…23.16 
Hiçbir kalpte kalamam içinde ‘iyilik’ yoksa.
Beklemeden ‘giderim’ kalbim ‘git’ diyorsa…
Ben ‘küsmem’ hayata
Başkaları küsüyor…
Bir gün ‘ışıklar’ bana da ‘yanacak’ nasıl olsa…
Rüyanda kendimi ‘yonca bahçesinde koşarken’ gördüm
Çocukluğuma ‘geri dönmek’ istedim
Saçımı ördüm
Ne ‘yük’ vardı omuzlarımda
Ne derdim ‘oyundan’ başka…
Büyüdükçe kendime ‘duvarlar ördüm’… …Gülben Ergen-Yonca Bahçesi…  
 
Bütün şarkı sözlerini unuttuğum an/ve
Geri sarmak isterken, İplerin koptuğu sahne
Belki de yanlış [...]

Yüreği ah’larla dolu/şehir/sana yanıyorum bu gece…
Yolumun üzerinde binlerce kelime
O/na batırıp, batırıp çıkardığım
Ve
Ben her kelimeyi yoluna asıp geçiyorum gece/n/den…
Son durak;
Yine o…
Bu gece umuduna leke getirdim
Hadi bekliyorum/namusunu temizlesene…
Annemin duvaklığında mı kaldı med-cezirlerin
Söyle ne zamandır yüreğinde yangınlar var?
Benim ellerime bulaştı bile ateşler…
Seviyorum seni şehir/biliyorsun aklım İstanbul’da
Seviyorum seni şehir/umutsuzluğum İstanbul’dayken
Toprağında var senin vahşilik
Sen erkeksin İstanbul kadın
Senin yanık yüzün var [...]