Oysa aşk… “Hani ya olursa” diye niyet ettiğimiz… Hani bir an için çocuksu bir inançla ellerimizi açıp kabule durduğumuz… Bir an için görmüş geçirmiş bir erdemle el uzatıp gönülden vermeye koyulduğumuz…
Aşk…
Bir küçük çıtırtıda eskiye dönmeye hazır, kabuğuna vurulunca içine kaçan kamplumbağa, bir hoyrat ayak sesiyle dikenlerini çıkaran kirpiye döndüğümüz…
Aşk…
Kimbilir hangi savaş yarasıyla hırçınlaşmış, göz gözü görmez meydanlardan çıkıp gelmiş eski savaşçıların yaraladığı bedenlerimiz ve inançlarımızla her geleni o eski savaşçı sandığımız…
Yaş ilerledikçe zorlaşan.
Zorlaştıkça azalan.
Azaldıkça yabancılaşılan.
Yabancılaştıkça inançsızlaşılan.
Aşk…
Hepimizin içindeki o koca özlem…
Üzerini kariyerle, ögürlüğe inançla, eyvallah etmez dik başlarla, kavgadan kaçmaz cesur yüreklerle, zımbayla, çiviyle, betonla örttüğümüz..
Aslında belki de… Çok önce değil hani, neredeyse daha dün… Yanı başımızdayken kabak çiçeği ile dantel masa örtüsü arasında, uzaklarda bir adada, bir öğle sonrasında fark etmediğimiz… Edemediğimiz…
“Defter arasında kuruttuğumuz…”
İclal Aydın
